czas : 26.11, czwartek, g. 20.00
miejsce: Muzeum Sztuki Nowoczesnej, ul. Pańska 3, Warszawa

Wolny Uniwersytet Warszawy zaprasza na czwartkowy wykład Marion von Osten i Petera Spillmanna. Wykład połączony będzie z moderowaną przez Kubę Szredera dyskusją, w której obok zagranicznych gości wezmą udział Teresa Święćkowska i Edwin Bendyk.

Spotkanie z Marion von Osten i Peterem Spillmannem dotyczyć będzie tworzenia kultury w dobie kapitalizmu kognitywnego, jego wewnętrznych sprzeczności i niuansów globalnego podziału pracy. W swoim wykładzie  zaproszeni goście poruszą szereg zagadnień kluczowych dla zrozumienia tego, czym kapitalizm kognitywny jest i jakimi prawidłami się kieruje. Wykład dotyczyć będzie m.in. o fenomenie powszechnej kreatywności jako warunku funkcjonowania nowych, kapitalistycznych form tworzenia wartości w gospodarce opartej na wiedzy, o nowej figurze culturepreneur (od słów culture i enterpreneur, artysty – przedsiębiorcy), o powstaniu klasy twórczego prekariatu i nadużywaniu figury artysty do promowania nowego modelu pracy – opartego na samozatrudnieniu i autodyscyplinie. Będziemy rozmawiać o wewnętrznych sprzecznościach kapitalizmu kognitywnego, który czerpie swoje soki witalne z ciągłego przepływu informacji.  Paradoksalnie jednak ograniczenia dostępu do wiedzy, za pomocą patentów i praw autorskich, są podstawą procesów akumulacji kapitału.

Po wykładzie odbędzie się dyskusja, dotycząca między innymi sensowności opisywania sytuacji w Polsce za pomocą kategorii wytworzonych w ramach analizy kapitalizmu kognitywnego. Czy faktycznie przystają one do analizy rzeczywistości krajów znajdujących się na pół-peryferiach globalnego systemu kapitalistycznego?

Marion Von Osten - artystka, autorka i kuratorka. Głównym polem jej zainteresowań są zmieniające się warunki produkcji kulturalnej w neoliberalnych społeczeństwach, technologie siebie, oraz zarządzanie mobilnością. W swojej pracy swobodnie łączy teorię krytyczną z działalnością artystyczną. Często wykorzystuje format wystawy, publikacji, instalacji, filmu, tworzonych we współpracy z innymi producentami kultury. Od 2006 roku jest profesorem na Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu. W latach 1999 – 2006 była profesorem w Instytucie Teorii Sztuki i Designu oraz na Cultural / Gender Studies w HGK w Zurychu; wykładowczyni Critical Studies w Akademii Sztuk Pięknych w Malmo; w latach 1996-1998 była kuratorką w Shedalle w Zurychu.

Peter Spillmann  - filmowiec i artysta, pracuje i mieszka pomiędzy Zurychem i Berlinem. Współpracował i współtworzył wiele samoorganizowanych projektów artystycznych, jak chociażby Kunstbüro AOS, Kombirama, czy Labor3000. W latach 2000 – 2002 był dyrektorem artystycznym Expoagricole, w 2004 członkiem zespołu kuratorskiego Werkleitz Biennale w Halle am Salle. Regularnie bierze udział w międzynarodowych projektach, wystawach i publikacjach.

Teresa Święćkowska - pracownik naukowy Instytutu Informacji Naukowej i Studiów Bibliologicznych Uniwersytetu Warszawskiego, redaktorka Bez Dogmatu

 Edwin Bendyk - pracownik Ośrodka Badań nad Przyszłością Collegium Civitas, publikuje w tygodniku Polityka

Wykład Marion von Osten i Petera Spillmanna będzie powiązany z prezentacją doświadczeń, materiałów i wiedzy wygenerowanych w trakcie ich projektów:
Be creative! The creative imperative!
Atelier Europa
This was tomorrow
Migmap
Moneynations
Eurovision 2000

WOLNY UNIWERSYTET WARSZAWY www.wuw2009.pl
Kurator WUW: Kuba Szreder
Organizator WUW: Fundacja Bęc Zmiana
Partnerzy WUW: Fundacja Res Publica, Fundacja InSitu, Stowarzyszenie Komuna Otwock, Stowarzyszenie Artanimacje, Stowarzyszenie Duopolis

Projekt WUW 2009 finansowany jest z dotacji otrzymanej od Miasta Stołecznego Warszawy

Kasia Fudakowski, David Alvarez Castillo
WYKŁAD / PREZENTACJA
22.11, niedziela, g. 17
miejsce: Centrum Kultury Nowy Wspaniały Świat, ul. Nowy Świat 63, Warszawa

Działanie Kasi Fudakowski oraz wspierającego ją astrofizyka Davida Alvareza Castillo, wizualizuje konieczność przemyślenia tradycyjnego pojęcia obiektywności. Za pomocą paraleli badań semantycznych oraz teorii kwantowej wkraczają w paradoksalny i zaskakujący obszar wszystkiego, co kryje się poza sztywnymi ramami budowanych przez nas systemów myślowych. Podobnie jak kiedyś w przypadku rejestracji ludzkiego ruchu, badając mechanikę kwantów skazani jesteśmy na niemal czystą spekulację. Nasze próby szerszego zrozumienia mechaniki kwantów, jak i rzeczywistości w ogóle, są w nieuchronny sposób subiektywne.
kurator: Krzysztof Gutfrański
Kasia Fudakowski (1985) - artystka urodzona w Londynie. Ukonczyła The Ruskin School of Drawing and Fine Art na uniwersytecie w Oxford. Żyje i pracuje w Berlinie.
David Alvarez Castillo (1979) - urodzony w Monterrey w Meksyku. Obecnie słuchacz Międzynarodowego Studium Doktoranckiego Instytutu Fizyki Jądrowej PAN w Krakowie. Pole jego zainteresowan obejmuje optykę astrofizykę i fizykę jądrową. Jego obecne badania dotyczą wnętrz gwiazd neutronowych.

Wystawa: 23.11-4.12
Miejsce: Bęc Zmiana, Mokotowska 65, Warszawa

<< Kasia Fudakowski, Spring, 2009

Projekt realizowany dzięki dotacji otrzymanej od m.st. Warszawy

Ekspektatywa prezentuje stanowiska, metody badawcze oraz postawy twórcze wynikłe z dialogu artystów z naukowcami. Efekty zaprezentowane zostaną podczas wykładów, spotkań, wystaw i dyskusji. Podsumowanie cyklu stanowi seria publikacji.
Jak podaje słownik Michała Arcta z 1921 r., termin ekspektatywa oznacza "oczekiwanie, wyczekiwanie, ubieganie się, nadzieję". Ekspektatywa jest więc dosłownym odzwierciedleniem stanu oczekiwania i ciekawości wobec możliwych scenariuszy rozwoju przyszłości, których pomyślność zależy od innowacyjnego potencjału przedstawicieli danego społeczeństwa.
Przedsięwzięcie to świadomie odnosząc się do niezrealizowanych wcześniej koncepcji podbudowywanych wiarą w technologię ma na celu wymianę doświadczeń dotyczących postępu naukowego oraz dialogu nauki ze sztuką.

PROGRAM CYKLU:
22.11 (nd), g. 17
Kasia Fudakowski, David Alvarez Castillo: W wypadku rzeźby
miejsce: Centrum Kultury Nowy Wspaniały Świat, ul. Nowy Świat 63, Warszawa

30.11 (pon), g. 18.30
Aleksandra Wasilkowska, prof. Andrzej Nowak: Warszawa jako struktura emergentna
miejsce: Chłodna 25, ul. Chłodna 25, Warszawa

1.12, (wt), g. 19
Katarzyna Krakowiak, dr hab. inż. Andrzej Kłosak (konsultacje): Słuchawy
miejsce: 1500m2 do wynajęcia, ul. Solec 18, Warszawa

3.12 (czw), g. 19.30
Magda Starska, dr Dawid Wiener: Komunikacja. Pogłębianie poczucia przestrzeni
miejsce: Centrum Kultury Nowy Wspaniały Świat, ul. Nowy Świat 63, Warszawa

5.12 (so), g. 19.30
Janek Simon, dr Szymon Wichary: Krótki przegląd wiedzy dotyczącej systemów do gier liczbowych
miejsce: Bęc Zmiana, ul. Mokotowska 65, Warszawa
Wystawa: 5-13.12 // Fundacja Bęc Zmiana ul. Mokotowska 65, Warszawa

6.12 (nd), g. 13
Grzegorz Piątek, Jan Dziaczkowski, dr Marek Pieniążek: Góry dla Warszawy!
miejsce: Instytut Awangardy / Studio Edwarda Krasińskiego, al. Solidarności 64, Warszawa
Wystawa: 18.12-31.12 // Bęc Zmiana, Mokotowska 65, Warszawa

Szczegóły: www.ekspektatywa.pl

Organizator: Fundacja Bęc Zmiana
Partnerzy: Chłodna 25, Fundacja Galerii Foksal, Centrum Kultury Nowy Wspaniały Świat, 1500m2 do wynajęcia

Projekt realizowany dzięki dotacji od m.st. Warszawy

Język reklamy, z którego Daniel Keller i Nik Kosmas zaczerpnęli, opatrując swoje artystyczne działania szyldem Aids-3D, nie jest głównym punktem odniesienia dla ich sztuki, jednak odpowiednio ustawia narrację: mamy do czynienia z ludźmi świetnie odnajdującymi się we współczesności i bawiącymi się jej regułami.
Keller i Kosmas realizują projekt fikcyjnej punkowej archeologii – traktują historię jako zbiór przedmiotów/eksponatów wymieszanych w pojemnym garnku, i podają dania z nieprzystających do siebie smaków: filozofii antycznej, UFO, mitologii, seksu, technologii i teorii spiskowych. Przewodnim wątkiem towarzyszących tej mieszance poszukiwań jest tropienie rudymentów myślenia religijnego oraz niezależnego od epoki rytualnego podłoża kultury. (...)
Ich eseistyka wiąże z dużym polotem prehistorię i współczesność, motywy antyczne i wysoko rozwiniętą technologię w ciąg skojarzeń napędzanych siłą błyskotliwej wyobraźni. Ta anarchiczna dezynwoltura ma działanie wyzwalające. Apokaliptyczne wizje Aids-3D osadzone są w tak zwanym realnym życiu. Bombardując widza nadmiarem obrazów i wiedzy zapośredniczonej technologicznie Keller i Kosmas próbują bowiem – jakby to poważnie nie zabrzmiało – zdiagnozować stan ducha człowieka XXI wieku.
Trudno stwierdzić jednoznacznie czy twórczość Aids-3D jest krytyczna czy afirmatywna – raz po raz wychyla się to w jedną to w druga stronę. Wydaje się że Keller i Kosmas chcą sformułować pragmatyczną wizję uczestniczenia w świecie zmienionym przez media i nowe formy komunikacji. Przyświeca jej troska o to, by narzędzia jakich technologia dostarcza społeczeństwu, były racjonalnie używane.
Fragmenty tekstu Michała Lasoty

Czas: 20.11-10.12
Miejsce: Poznań, Galeria Stereo, ul. Słowackiego 36/1`
www.galeriastereo.pl

Bronisław Malinowski i Stanisław Ignacy Witkiewicz wyruszyli z Tulonu w czerwcu 1914 roku w kierunku Nowej Gwinei. Na pokładzie statku Orsovy płynęli na spotkanie z Innym. Po rozczarowaniu niespełnioną miłością, w podróży szukali Siebie. Wyprawa w tropiki odbywała się więc w przestrzeni i w wyobraźni, miała ukoić zabarwiony melancholią niepokój. Początkowy entuzjazm i ciekawość ustąpiły szybko uczuciu znudzenia i zniechęcenia. Rzeczywisty Inny nie spełnił oczekiwań, dziwił odmiennością, budził lęk i obrzydzenie. „Ja” nie zostało odnalezione.
Dzisiejsze podróże dzieli od wyprawy Malinowskiego i Witkacego prawie sto lat. Problematyczność zetknięcia się z Innym nie straciła jednak na aktualności. Opowiada o tym spotkaniu Goshka Macuga w pracy I Am Become Death. Jedną z części tej wieloelementowej instalacji jest nakręcony przez artystkę we współpracy z antropologiem Julianem Gastelo dokument - zapis z podróży Macugi po Stanach Zjednoczonych śladami Aby’ego Warburga.
W wystawie weźmie także udział Katarzyna Przezwańska – artystka, która odnosi się w swoich realizacjach do tradycji architektonicznego modernizmu. Cytaty kolorystyczne czerpane z najbliższego otoczenia oraz odleglejszych miejsc stają się w jej pracach podstawą gry pomiędzy swoim i obcym, historią i codziennością. Wyabstrahowane skrawki zastanej rzeczywistości tracą oczywistość, a barwy oraz ich układy zaczynają intrygować, ukazują swoje egzotyczne oblicze.

Czas: 24.11-5.12
Miejsce: Warszawa, Instytut Awangardy, Al. Solidarności 64 m 118
www.ideozy.blogspot.com

Z perspektywy lotu ptaka na dziedzińcu warszawskiego CSW widoczna jest olbrzymia, świetlista forma kwiatu róży, jarzącego się purpurowym i błękitnym światłem. Z poziomu dziedzińca świetlista struktura stworzy niecodzienną sytuację dla widzów odwiedzających Zamek Ujazdowski, dając im szansę nowego rozpoznania architektury. Nigdy wcześniej architektura zamku nie została tak mocno podkreślona, a jednocześnie zanegowana. Świetlisty kwadrat, chociaż mocno osadzony w konkretnym miejscu, zachowa jednak swoją autonomię, jako manifestacja duchowego symbolu. Światło jest sugestywnym komunikatem, szczególnie ważnym w różnych odmianach wschodnich filozofii, które Mirosław Filonik zgłębia od lat i poddaje swoistej syntezie.
Zamierzeniem projektu Mirosława Filonika, prezentowanego na wewnętrznym dziedzińcu Zamku Ujazdowskiego, jest przełożenie na elementy świetlne motywu dekoracyjnego w kształcie róży, który jest fragmentem starego wzoru wyszytego na płótnie haftem krzyżykowym. Motyw róży pochodzi z tkaniny wyhaftowanej przez babkę artysty, służącej do zakrywania prawosławnych ikon. Do wykonania pracy użyto lamp jarzeniowych rozpiętych na stalowych linkach w horyzontalnej płaszczyźnie ok. 2, 5 m nad poziomem dziedzińca. W ten sposób powstała monumentalna, unikatowa instalacja wpisująca się w wewnętrzną przestrzeń barokowej architektury Zamku Ujazdowskiego.

Czas: do 31.12
Miejsce: Warszawa, CSW, wewnętrzny dziedziniec Zamku, ul. Jazdów 2
www.csw.art.pl

Wykład Jörga Heisera otwiera cykl spotkań towarzyszących projektowi miejskiemu Anny Baumgart i Agnieszki Kurant (…), którego odsłonięcie będzie miało miejsce na ul. Chłodnej w Warszawie, na początku grudnia br. (…) Anny Baumgart i Agnieszki Kurant to kolejne przedsięwzięcie Muzeum Historii Żydów Polskich w ramach projektu !Uwaga. Działania w pamięci, tym razem w obszarze sztuki współczesnej zapraszającego do krytycznej refleksji na temat wspólnej polsko-żydowskiej przeszłości.

Czas: 24.11, godz. 20
Miejsce: Warszawa, Nowy Wspaniały Świat, Nowy Świat 63, róg Świętokrzyskiej
www.jewishmuseum.org.pl/articles.php?miId=386&lang=pl

<<< (...), projekt instalacji Agnieszki Kurant i Anny Baumgart nad ulicą Chłodną w Warszawie

Najnowszy pomysł toruńskiej grupy Gruba Najgorsza to galeria działająca na ekranach led’owych, które zostały stworzone w celach reklamowych. Galeria prezentuje wystawy w formie spotów pomiędzy innymi reklamami pokazywanymi na ekranie, w ramach wystawy-spotu można pokazywać wszystko. Galeria Rouge Doupe bazuje na doświadczeniach znanej galerii rusz, która działa w toruniu na jednym z billboard’ów od 1999 roku, aż do teraz i właśnie obchodzi 10-lecie.
Pierwszą wystawą będzie MUTO, dzieło znanego na całym świecie streetart’owego, włoskiego artysty – BLU. Maluje ogromne murale w swoistej dla siebie stylistyce, troszkę literackiej, mocno figuratywnej zahaczając o krytykę konsumpcyjnego stylu życia. Jego prace można zobaczyć na ścianach m.in. Berlina, Londynu, Mediolanu, Rzymu, Madrytu. Rok temu uczestniczył w street artowej wystawie Out Of Sth we Wrocławiu.

Czas: 24.11-24.12, o pełnych godzinach
Miejsce: Toruń, Galeria ROUGE DOUPE, ul. Grudziądzka 162
www.rouge-doupe.gnoje.com

W anglojęzycznej zapowiedzi wystawy Szymona Kobylarza czytamy: "Główną inspiracją Szymona Kobylarza są paranoiczne marginesy nauki. Artystę interesują quasi-naukowe absurdy, granica między racjonalnością i obsesją.
W najnowszej pracy zrealizowanej specjalnie dla galerii Żak-Branicka Kobylarz wykorzystuje doświadczenia ze swoich szkolnych lat.  W czasach Zimnej Wojny we wszystkich krajach Układu Warszawskiego odbywały się ćwiczenia z obrony cywilnej. Tematyką kursów było reagowanie na rozmaite zagrożenia i kataklizmy. Dzieci uczyły się o pierwszej pomocy i zdobywały także podstawową wiedzę na temat rodzajów broni.
Dla Kobylarza kurs przysposobienia obronnego miał jednak zupełnie inne znaczenie: była to rama, w której wreszcie młodzi mężczyźni mogli bawić się w wojnę.  Wraz z wystawą Obrona cywilna artysta pyta o to, co się stanie, jeśli nauka pójdzie w złą stronę. Jak bardzo nauka może podlegać  kompromisowi i poddawać się różnego rodzaju wypaczeniom, dewiacjom.  Na potrzeby projektu Kobylarz wcielił się w szalonego naukowca, i odwrócił w ten sposób zastany artystyczny model: postawił sztukę pomiędzy nauką i Utopią".

Czas: 20.11-9.01.2010
MIejsce: Berlin, Żak-Branicka, Lindenstrasse
www.zak-branicka.org

Cztery działania artystów zostaną dodane do Kolekcji Sztuki XX i XXI wieku. Każde z nich będzie stanowiło uzupełnienie jednej z części, na które podzielona jest wystawa stała w ms2, czyli: oko, obraz, rzeczywistość, obiekt (Karol Radziszewski), „fetysz, fantazmat” (Leszek Knaflewski), „ciało, uraz, proteza” (Dominik Lejman) i „konstrukcja, utopia, polityczność” (Cezary Bodzianowski). Każde z tych działań pozwoli widzom zobaczyć otwartą rok temu ekspozycję na nowo.

Obok interwencji artystów, do Kolekcji Sztuki XX i XXI wieku zostaną również dodane wypowiedzi teoretyków. W przystępnej formie wyjaśnią i skomentują one założenia każdej z czterech części ekspozycji. Widzowie będą mogli się dowiedzieć między innymi „jak działa utopia”, „co widzi oko”, „czym jest fetysz”, „co czuje ciało” według artystów tworzących sztukę w obecnym i zeszłym wieku.

Czas: od 21.11
Miejsce: Łódź, ms2, Ogrodowa 19
www.msl.org.pl

<<< Jean Arp (1887 – 1966) Niemcy – Francja, Konfiguracja, 1931, Dar grupy „a.r.”, 1931

Liban, który znamy często jedynie z dramatycznych relacji w mediach, jest miejscem odważnych eksperymentów artystycznych, które kwestionują schematy myślenia, podważają obiektywizm przekazów medialnych i historycznych, stawiają istotne pytania o naturę prawdy, o prawomocność innych rzeczywistości. Kraj sprzeczności i różnorodności, naznaczony przez wojnę, jest też miejscem, gdzie szczególnie wyraziście zaznaczają się problemy związane z reprezentacją, próbą dotarcia do prawdy, fałszowaniem historii i potrzebą swobodnej, artystycznej ekspresji.

<<< Ali Cherri, Circle Autour de Soleil

Czas: 22.11-16.12
Miejsce: Warszawa, Galeria Raster, ul. Hoża 42 m 8
www.raster.art.pl

Wystawa Aleksandry Ska składać się będzie zarówno z instalacji przestrzennej, jak też z dwóch projekcji video. Na ekspozycji zaprezentowane zostaną najnowsze prace

artystki, charakterystyczne dla całej jej twórczości, obiekty o niezwykle zmysłowej i biżuteryjnej formie, które wpisują się w podejmowany przez nią od lat problem relacji psychiki i cielesności, doświadczania ciała i kobiecości. Także w tej realizacji artystka wykorzystuje jej atrybuty i symbole przemienione w obiekty – fetysze.  Aleksandra Ska ukończyła studia na Akademii Sztuk Pięknych im. Wł. Strzemińskiego na Wydziale Tkaniny i Ubioru w Łodzi. W roku 2000 otrzymała dyplom z wyróżnieniem w Pracownii Biżuterii prof. Andrzeja Szadkowskiego oraz w Pracowni Rzeźby Włodzimierza Ciesielskiego. W latach 2002-2004 była asystentką w Pracowni Projektowania Druku Odzieżowego prowadzonej przez prof. Krystynę Jaguczańską w ASP w Łodzi. Prace artystki prezentowane były m.in.: w 1999 roku na wystawie Harakka, na Międzynarodowym sympozjum w Finlandii, w 2001 roku w Monachium na wystawie Talente, International Competition in Crafts Design And Technology for Junior Craft Person, w 2004 roku w Strasbourgu na wystawie Made In w Foire d'art contemporian de Strasbourg. Artystka została zaprezentowana także na międzynarodowych targach Vienna Fair 2007, Berliner Liste 2007 i 2008, Slick Paris 2009, gdzie jej twórczość wzbudziła duże zainteresowanie. Brała udział w licznych wystawach indywidualnych w kraju i za granicą, m.in. w zbiorowej wystawie Objecthood w Hardcore Art Contemporary Space w Miami. W roku 2007 artystka otrzymała Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W 2009 roku prace Aleksandry Ska prezentowane były na dwóch indywidualnych wystawach Siedmiokilowa kura w Galerii Wozownia w Toruniu i Chudo w Galerii Wymiana w Łodzi.  

Czas: 18.11-19.12
Miejsce: Poznań, Galeria Piekary, ul. Piekary 5
www.galeria-piekary.com.pl

Mural Kuby Adamka poświęcony jest Markowi Hłasce.  Praca powstała w ramach IV festiwalu Niewinni Czarodzieje - Hłasko, Osiecka, Młynarski.

Jakub Adamek (ur. 1975) w latach 1990- 1995 uczył się w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Dąbrowie Górniczej (kierunek – szkło artystyczne). Studiował w katowickiej filii Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie w 2001 r. uzyskał dyplom w pracowni projektowania graficznego (promotor prof. Marian Oslizlo). W 2008 r. obronił pracę doktorską w ASP w Katowicach. W latach 2004 - 2009 był asystentem w Katedrze Rysunku i Malarstwa, a od 2009 r. prowadzi pracownię malarstwa I roku na macierzystej uczelni. Zdobył wyróżnienie za olej „Szkoła” w finale konkursu „Obraz Roku 2003” oraz za obraz „Wejście do kopalni Wirek” na festiwalu malarstwa w Szczecinie w 2004 r. Jest reprezentowany przez galerię m2 [m kwadrat].

Miejsce: Warszawa, ul. Marka Hłaski
www.m2.art.pl

Ustawienia Patrycji Orzechowskiej to instalacja fotograficzna i film wideo dotyczące psychologii widzenia i zmiennego odczuwania emocji. Artystka bada granice przyzwyczajeń i możliwości autozmiany, na podstawie doświadczenia terapii tzw. ustawień systemowych Berta Hellingera. Symulacja rodzinnych relacji i sytuacji, które wpływają na kształtowanie się osobowości człowieka zostaje przeniesiona na pole sztuki. Relacje nauczyciela-ucznia, krytyka-artystki, kolekcjonera - sprzedającego. Odniesienie tych relacji w kontekst kobiecej twórczości rozszerza pole dyskusji na temat marginalizacji istotnych wątków feministycznych i nierównych szans. Wystawa jest częścią cyklu Feminoteka, prezentującego postawy wybranych fotografek współczesnych
Kuratorka: Małgorzata Taraszkiewicz-Zwolicka

Czas: 22.11-12.12
Miejsce: Gdańsk, Muzeum Narodowe, Gdańska Galeria Fotografii ul. Grobla I 3/5
www.muzeum.narodowe.gda.pl

<<<  Patrycja Orzechowska, Ustawienia/ćwiczenia, 2009

12% normy to kolekcja 11 obiektów (plus jednej, realizacyjnej porażki) zaprojektowanych na przestrzeni ostatniego roku przez Bartosza Muchę i wyprodukowanych przez Galerię Design – BWA Wrocław. Realizacją tą Mucha, baby genius polskiej sceny dizajnerskiej, podsumowuje pięć lat funkcjonowania głośnego, jednoosobowego studia POOR design. Projektant (grafik z wykształcenia) przez ostatnie lata rozprawiał się z absurdem mechanicznych czynności, którym asystują przedmioty codziennego użytku. Ideologia low-tech i wykorzystanie surowych, >>biednych<< materiałów – płyty OSB, gumy, papieru, filcu – doprowadziły artystę do najbardziej radykalnych przedsięwzięć, a wśród nich do „produkcji” krzesła-widma (użytkownik kucając opiera się plecami o ścianę, w wersji dekadenckiej zasiada przy ścianie „po turecku” lub się pokłada). W bogatym dorobku studia nie brakuje też sukcesów komercyjnych, jak słynny już Spinacz (drewniany spinacz do bielizny jako USB), za który Mucha otrzymał główną nagrodę w prestiżowym konkursie dla młodych projektantów Make Me w 2008 roku. Pokazywany w listopadzie we Wrocławiu projekt 12% normy to ostatnia prosta studia POOR design i zapowiedź działalności Pararch, koncentrującej się na działalności paraarchitektonicznej.

Czas: 21.11-12.12
Miejsce: Wrocław, Design BWA Wrocław, Świdnicka 2-4
www.bwa.wroc.pl
www.poor.pl

<<< Bartosz Mucha, Schron

Wystawa Gender check - kobiecość i męskość w sztuce wschodnioeuropejskiej to pierwsza kompleksowa wystawa dzieł sztuki z Europy Wschodniej opartych o motyw ról płci. Wśród zgromadzonych prac są dzieła wielu polskich artystów. Dwadzieścia lat po upadku Muru Berlińskiego, kurator Bojana Pejić, wraz z zespołem ekspertów z 24 różnych krajów, skompletowała ponad 400 dzieł sztuki w tym ponad 200 artystów - a wśród nich tak głośnych nazwisk, jak Anri Sala, Lia Perjovschi, Katarzyna Kozyra, Oleg Kulik, Vladislav Mamyshev-Monroe, Marina Abramović, Tanja Ostojić czy Boris Mikhailov. "Gender check" śledzi zmiany w sposobie przedstawiania męskich i żeńskich modeli w sztuce - szczególnie kierunku ich rozwoju w różnych warunkach społeczno-politycznych. Poczynając od lat sześćdziesiątych, kiedy to socrealizm propagował ideę "społeczeństwa bezpłciowego", w ramach pokazu można zobaczyć również nieoficjalną sztukę powstającą za kulisami, która doprowadziła do powstania w latach siedemdziesiątych ogólnego trendu liberalnego, od tego czasu prowadząc do nowych sposobów przedstawiania ciała, w których uwidacznia się rosnąca pewność siebie oraz otwarta seksualność. Wraz z upadkiem muru w 1989 roku oraz narastającym wpływem konsumeryzmu świata zachodniego, odkryto nowe swobody, którym towarzyszą jednak nowe, neokonserwatywne ograniczenia. A wraz z nimi, ważnym motywem w sztuce stała się krytyka ideologii szowinistycznych, militarnych, mizoginistycznych oraz ksenofobicznych.

Czas: 13.11-14.02.2010
Miejsce: Wiedeń, MUMOK Museum Moderner Kunst Stiftung Ludwig Wien MuseumsQuartier, Museumsplatz 1, A-1070
www.mumok.at

<<< Julita Wójcik Obieranie ziemniaków, 2001, Mały Salon Zachety Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie, video w kolekcji Zachety, Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie

Plateaux Festival to wydarzenie porównywalne do tak uznanych i rozpoznawalnych przedsięwzięć jak niemieckie Transmediale czy austriacka Ars Electronica. Festiwal ma wyraźnie zarysowany profil: organizatorów interesuje obraz opleciony w harmonie, dźwięk pogłębiony graficznym przedstawieniem. Eksperymentalne formy filmowe towarzyszą progresywnym brzmieniom, a ich interakcja i wzajemne oddziaływanie to esencja festiwalu. W tym roku w festiwalu wystąpią czołowi artyści sztuki audiowizualnej świata: 

deaf center [NO] + claudio sinatti [IT], glitterbug [IL/DE] + ronni shendar [IL], tilman ehrhorn [DE], byetone [DE], lusine [US], ezekiel honig [US], morgan packard [US], joshue ott [US], simon scott [UK], svarte greiner [NO], chris herbert [UK]

Szeroka prezentacja polskich artystów obszaru mediów i sztuk audiowizualnych

Projekty specjalne prezentowane wyłącznie w ramach festiwalu lub jako nieliczne z prezentacji światowych:
akufen [CA], fennesz [AT] + lillevan [DE], deaf center [NO] + claudio sinatti [IT], bodycode [US], sutekh [US], snd [UK], the sight below [US] + simon scott [UK], tilman ehrhorn [DE] + geometria [PL], lawrence english [AU] + makino takashi [JP], kirk [PL] + jeffers egan [US]

Projekcje filmów eksperymentalnych – utp_ [DE], RÜTS [BE], Vidos [DE], Audio.Visual [DE], Attack on Silence [UK], Visual Music [IT], When The Eye Flickers [IT]

Czas: 19-22.11
Miejsce: Toruń, Bydgoszcz
www.plateauxfestival.pl

Celem festiwalu Sztuka po Przejściach jest przybliżenie polskim odbiorcom sztuki dawnego bloku wschodniego – w pewien sposób powiązanej ze sobą, chociażby z powodu podobnych doświadczeń polityczno-społecznych, a jednak odrębnej i zmierzającej w różnych kierunkach. Celem działań jest zarysowanie poszczególnych tendencji w sztuce po 1989 roku.
Hasło Sztuka po przejściach to stanie się pretekstem do podjęcia przez artystów tematów dotyczących czasu transformacji – politycznej, społecznej, światopoglądowej. Ich projekty nie będą miały charakteru
rozliczeniowego. Zamierzeniem jest raczej opowiedzenie o indywidualnym
miejscu w świecie, osobistych wyborach i piętnie, jakie na twórczości odciskają warunki, w których powstaje. Ważnymi punktami odniesienia dla zaproszonych artystów będą więc: określenie przestrzeni, w której przychodzi działać artyście oraz jego stosunek do współczesności, wreszcie realia twórcze dziś – sytuacja życiowa, stereotypy, tematy, które determinują współczesnych artystów i ostatecznie dominują nad ich twórczością.

Czas: 16.11-18.12
Miejsce: Wrocław, Galeria Mieszkanie Gepperta, Plac Nowy Targ, Pawilon
Czterech Kopuł WWF
www.arttransparent.org

<<< Stefan Rusu: Sars Opera, wideo

Bielska Jesień 2009 to biennale malarstwa organizowane przez Galerię Bielską BWA w Bielsku-Białej. Grand Prix – nagrodę ufundowaną przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego otrzymał łódzki artysta Kamil Kuskowski za dwa obrazy z cyklu Antysemityzm wyparty (Obraz V i Obraz VI).
„Współczesna władza dyktuje normy poprawności politycznej, organizując dla młodzieży szkolnej tzw. dni tolerancji, podczas których jedni, a często i ci sami, zamalowują to, co zostało zamanifestowane na murach, ukrywając niejako owe gesty nienawiści i wrogości skierowane ku mniejszościom. Ale, zastanawia się artysta, czy da się je do końca wytrzeć z naszej podświadomości i serc? Przecież za chwilę w to miejsce pojawiają się nowe, wcale nie odwrotnie brzmiące... Bo czy ćwiczoną przez wieki nietolerancję wobec innych kultur da się wyprzeć takimi kulturalnymi gestami? Śmiem wątpić” – komentuje prace Kamila Kuskowskiego Jolanta Ciesielska, przewodnicząca jury konkursu.

Czas: do 29.12
Miejsce: Bielsko Biała, Galeria Bielska BWA, ul. 3 Maja 11
www.galeriabielska.pl

<<< Kamil Kuskowski, Obraz VI z cyklu Antysemityzm wyparty, 2009, fot. K. Morcinek, Archiwum GB  BWA, Grand Prix Bielska Jesień 2009

Gościem specjalnym tegorocznego festiwalu Ogólnopolskiego Festiwalu Fotografii Otworkowej jest fotografia amerykańska.

W ramach projektu Amerykańskie Metafory prezentowanych jest osiem projektów. Są to martwe natury Jessiki Ferguson. Są to także wspólne prace Nancy Spencer i Erica Rennera, poruszające pod powierzchnią pstrokatego koloru tak poważne tematy, jak Auschwitz, feminizm czy upadek cywilizacji. Walter Crump eksperymentujący za pomocą szczególnej formy aparatu otworkowego – tzw. anamorficznego - pokazuje „tańczącą” architekturę. Prace Marthy Casanave to z kolei pejzaże zbliżone do stylu Caspara Davida Friedricha. Również Craig Barber prezentuje serię fotografii przedstawiających naturę. Sarah Van Keuren i Scott McMahon wykorzystują estetykę piktorialną z przełomu XIX i XX wieku, używają koloru wybiórczo, a tonacje dzielą za pomocą technik szlachetnych, jak guma czy cyjanotypia.
Kuratorka: Georgia Krawiec

Czas: 14.11-31.12.2009
Miejsce: Katowice, Galeria Pusta, Górnośląskie Centrum Kultury,
Pl. Sejmu Śląskiego 2
www.gck.org.pl
www.offo2009.ovh.org

<<< fot. Eric Renner i Nancy Spencer

Marchewka z groszkiem to najnowszy projekt Ixi Colora. Artysta kryjący się pod tym pseudonimem zadebiutował kilka lat temu koronkowymi projektami meta-vlepkarskimi. Vlepki przekształcił z czasem w narzędzie malarskie. Przy ich pomocy tworzył wielowątkowe prace opowiadające o budowie materii, ewolucji życia i morfologii istot żywych.
„Marchewka z groszkiem to już druga wystawa z zapoczątkowanego w październiku cyklu w którym Ixi Color prezentuje przegląd swoich projektów dotyczących ewolucji. Początek tego cyklu to wystawa Duchowe hierarchie w galerii Ikona, gdzie idea ewolucji została przedstawiona jako swoista narracyjna figura, umowna forma, w której zostaje wyrażone duchowe doświadczanie przyrody. Teraz artysta odczytując ewolucję przyrody jako niekończący się, narastający fraktal, cofa się do początków tego procesu, czyli momentu, kiedy różnicują się pierwsze elementy rzeczywistości, kształtują się pierwsze opozycje, decydujące o istnieniu formy rzeczy. Na wystawie w [v]iurze Ixi Color balansując na granicy filozoficznego traktatu i sklepowej dekoracji, pokaże jak z zero-jedynkowego kodu rodzi się autentyczne zmysłowe piękno” - zapowiadają organizatorzy.

Czas: 14.11-6.12
Warszawa, [v]iuro, ul. 11 Listopada 22
viuro.bzzz.net
ixicolor.bzzz.net

Konstruktywistyczny tryptyk Nicholasa Bodde, nieoficjalnie nazywany Memlingiem w paski, zawiśnie obok Sądu Ostatecznego Hansa Memlinga, najważniejszego obiektu w zbiorach Muzeum Narodowego w Gdańsku. Dzieło Nicholasa Bodde, zainspirowane obrazem Memlinga zostało stworzone na wystawę lost in colour – dialog 1, którą Gdańska Galeria Miejska zainaugurowała swoją działalność w maju 2009 roku.

Nicolas Bode (ur. 1962) - urodzony w Nowym Jorku, USA 1982-1989 studia malarskie odbył w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Bremie, gdzie wciąż mieszka i pracuje.

Czas: 13.11-31.12.2009
Miejsce: Gdańsk, Muzeum Narodowe, Oddział Sztuki Dawnej, ul. Toruńska 1
www.muzeum.narodowe.gda.pl

(...) Zasoby naturalne to nie tylko dziedzictwo kulturowe, to także, a może przede wszystkim, to co rodzi ziemia. Drewno, słoma, węgiel, stal. Struktura, faktura, materia. Czasem tworzywo, a czasem jego obraz. Czasem funkcja a czasem forma. Architekci sięgają po formę stodoły by tworzyć ultranowoczesne budynki. Drewno, metal i szkło. Albo po węgiel by dekorować nim ściany. Coś, co kojarzy sie z brudem i znojem ukazuje inną swoją naturę: połyskliwą krystaliczną elegancką powierzchnię. Czy to tradycja czy nowoczesność? Pieńki w stalowych pancerzach, klamerki do bielizny z zaklętą pamięcią USB, drabiny. Czy to tęsknota za wiejskim życiem, za naturalnością, za cofnięciem rozwoju technologii? Raczej idealna symbioza, apetyt na nowe bez konieczności wyrzekania się starego. Projektanci zatrudniają lokalnych rzemieślników, strażników ginących umiejętności. Tworzą miejsca pracy i kreują potrzebę powrotu do źródeł. I mają świadomość, że dawna umiejętność służy dziś innej materii, że wiklina została zastąpiona plastikowym sznurkiem, bo tańszy i mocniejszy, że „u źródeł” maszynowy haft podoba sie bardziej niż ręczny. Projektanci wybierają różnie, czasem stoją na straży technologii, czasem tworzywa. Zawsze mówią własnym głosem.
fragment tekstu kuratorskiego Agnieszki Jacobson-Cieleckiej

Czas: 7-22.11
Miejsce: Kraków, Muzeum Etnograficzne im. Seweryna Udzieli, ul. Krakowska 46
www.etnodizajn.pl

<<< AZE Design, dywan Nodus

Słowo „etnodizajn” nie w każdym i nie zawsze budzi pozytywne skojarzenia. Jego pierwszy człon może na przykład przypominać o peerelowskiej „cepeliadzie”, łączącej zły gust z propagandą. Drugi wywołuje czasem poczucie dystansu, bo kojarzy się z produktem drogim, na który stać wyłącznie zamożnego właściciela luksusowej willi albo nowoczesnego loftu. Jednocześnie w pojęciu tym kryje się pewna sprzeczność: „etno” przywołuje obraz dawnej, nie istniejącej już wsi, zaś „dizajn” kojarzyć można z rozrastającym się, wielkim miastem. Trwałość spotyka się więc ze zmiennością, stabilność z ruchliwością, tradycja z nowoczesnością. A przecież „etnodizajn” istnieje naprawdę. Jak możliwe jest to – pozornie paradoksalne – spotkanie? Może odpowiedzi pomogłoby udzielić zestawienie tych dwóch, jakże różnych, rzeczywistości w praktyce? Autorzy festiwalu realizowanego przez krakowskie Muzeum Etnograficzne wpadli na pomysł, by między eksponaty, które zebrano tu w ciągu ostatnich stu lat, włożyć prace współczesnych europejskich projektantów.
Tekst: Agnieszka Sabor

Czas: 7-22.11
Miejsce: Kraków, Kawiarnia Noworolski, Sukiennice, Rynek Główny 1
www.etnodizajn.pl

<<< Alexander Girard, Tree Of Life

Incydentalnie wspominana twórczość Samuela Szczekacza przypomina dokonania najmłodszej generacji międzywojennej awangardy, skupionej wokół Władysława Strzemińskiego. Szczekacz, wybitnie uzdolniony uczeń łódzkiego twórcy, zwrócił na siebie uwagę unistycznymi obrazami, rzeźbami i grafikami, prezentowanymi w latach 1937-1939 w Łodzi, Krakowie i Lwowie. Krytycy podkreślali jego indywidualny sposób rozwiązywania artystycznych zagadnień w nawiązaniu do problematyki stawianej przez mistrzów sztuki nowoczesnej. Śmiałe analizy obrazów awangardowych twórców (Pablo Picasso, Kazimierz Malewicz, Piet Mondrian i Jean Arp) podporządkowywał doktrynie unizmu.
Dzieło Szczekacza nie podzieliło losów większości dokonań artystów awangardy, zniszczonych w czasie II wojny światowej. Uniknęło zagłady, ponieważ na przełomie 1938/1939 roku artysta wyjechał z Łodzi na studia do Belgii, zabierając ze sobą ważną część artystycznego dorobku. Mimo młodego wieku stał się powiernikiem idei Strzemińskiego, którego twórczość starał się popularyzować, m.in. miał przygotować jego indywidualną prezentację ostatniego cyklu rysunków-kolaży Moim przyjaciołom Żydom (1945). Samuel Szczekacz zmarł 27 września 1983 roku w Paryżu, w momencie, gdy jego awangardowa twórczość została przypomniana na wystawie Présence Polonaise. L'Art vivant autour du Musée de Łódź, Centre Georges Pompidou (czerwiec-wrzesień 1983).

Czas: 8.11-27.12
Miejsce: Warszawa, CSW. ul. Jazdów 2
csw.art.pl

<<< © Zur Family, Haifa, dzięki uprzejmości Galerii Berinson, Berlin

Nicolai Angelov – urodził się w 1965 roku w Sofii w Bułgarii. Mieszka i pracuje w Berlinie. Jest wszechstronnie wykształcony artystycznie. Studiował w Akademii Sztuki w Sofii. W latach 1989-93 uczył się w Wyższej Szkole Grafiki i Sztuki Książki w Lipsku. 1994/96 uczył się w HdK Berlin.
Paweł Zaręba – urodzony w 1965 roku w Warszawie. Artysta malarz, ukończył Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Warszawie.
Początkowo Zaręba maluje ludzkie postacie, głowy, twarze, niekiedy w połączeniu z elementami architektonicznymi. Używa intensywnych barw kontrastowo połączonych. Z nastaniem lat 90. artysta zwrócił się w kierunku monochromii. W pracach staje się widoczna redukcja przedstawianego przedmiotu i początek czystej barwy. Zmagania Zaręby z przedmiotem obrazu, stopniowa rezygnacja z „przedstawienia” prowadzą do tego, że artysta traci zainteresowanie motywem. Po latach rozwijania swego malarstwa, artysta zdecydował, że głównym tematem jego twórczości artystycznej będzie kolor.
Zaręba w swym malarstwie szuka wyrazu na granicach jednobarwności, materii i faktury. W niektórych swoich obrazach kontynuuje konsekwentnie monochromie swojego malarstwa i uzupełnia „kolor jako autonomiczną jakość” (Winfried Konnertz) o aspekt lustrzanego odbicia, czyniąc obserwatora i przestrzeń elementami obrazu.

Czas: 13.11-13.12
Miejsce: Elbląg, Galeria EL, ul. Kuśnierska 6
www.galeria-el.pl

<<< Kreatorium, VOxx Galerie, Chemnitz

Pawła Kruk, artystA video, jeden z najbardziej obiecujących przedstawicieli pokolenia, które debiutowało na początku lat 2000.
Paweł od kilku lat mieszka w San Francisco i rzadko pokazuje swoje prace w Polsce.
Jak pisze:
" W zasadzie nie interesuje mnie nic oprócz samego siebie. Nie jestem arogancki, ale naprawdę nie jestem w stanie zainteresować się czymkolwiek innym niż to co robię, myślę czy czuje."
Sztuka i życie Pawła Kruka to próba realizacji tej niezwykle radykalnej zasady w praktyce. O ile wczesne prace artysty tryskały narcystyczną i osadzoną w fizyczności wolą, teraz można w nich znaleźć nutę goryczy, rozczarowania i blizny po nieuniknionych konfrontacjach tego idealistycznego programu z szorstką powierzchnią rzeczywistości.

Czas: 8.11-2.12
Miejsce: Kraków, Goldex Poldex, ul. Józefińska 21/12
www.goldexpoldex.pl

Norman Leto (ur. 1980 w Bochni) – polski artysta tworzący instalacje i obiekty, ale przede wszystkim filmy w technice animacji trójwymiarowej. Jego filmy są futurologiczną wizją sztuki oraz życia, którym nie wystarcza przestrzeń fizyczna, dlatego realizowane są w całości za pomocą algorytmów do tworzenia grafiki 3D, sztucznej inteligencji (AI) i sztucznego życia (AL). Są to spacery po cyfrowych przestrzeniach, w których znajdują się instalacje posiadające niekiedy unikalne własności fizyczne, jak choćby własna grawitacja i gęstość. Większość z nich jest oparta na wątkach autobiograficznych, zawiera historie bądź motywy zaczerpnięte z codziennych obserwacji i osobistych przemyśleń na temat uwikłania jednostki w społeczny determinizm. [...] Choć na pierwszy rzut oka trudno w to uwierzyć, filmy Normana Leto to animacje. Przypominają kręcone kamerą „z ręki” filmowe dokumenty, ale w istocie są wykonane za pomocą narzędzi do tworzenia grafiki 3D. „Tak zwana rzeczywistość jest przereklamowana”, twierdzi artysta. Dlatego właśnie jego strategia artystyczna przypomina działalność demiurga posiadającego – jak sam mówi – „potencjał tworzenia wewnętrznie spójnej, alternatywnej rzeczywistości o precyzyjnie obliczonej fizyce”. Efekt ten wzmacnia również to, że Leto jest narratorem swoich filmów. [...]
Marcin Krasny fragmenty tekstu z katalogu ArtBoom, red. Małgorzata Gołębiewska, Krakowskie Biuro Festiwalowe, Kraków, 2009

Czas: 7.11-6.12
Miejsce: Białystok, Galeria Arsenał, ul. A. Mickiewicza 2
www.galeria-arsenal.pl

<<< Norman Leto, Przekrój przez samochód wykonany z cyfrowej pianki Normana-Fussa, poddany działaniu wysokiej temperatury, Technika: custom software, 3d, fotograficzny druk archiwalny, 2009

Stany Zjednoczone przeprowadziły łącznie 1054 próby, które objęły 1148 oddzielnych eksplozji. Ostatnia miała miejsce 23 września 1992 roku. Związek Radziecki przeprowadził w sumie 715 prób obejmujących 969 osobnych wybuchów, aż do ostatniej – 24 listopada 1990 roku. 13 miesięcy później kraj ten przestał istnieć.

Czas: 7.11-31.12
Miejsce: Warszawa, Yours Gallery, Krakowskie Przedmieście 33
www.yoursgallery.pl

O swojej wystawie w 1500m2 do wynajęcia Monika Duch pisze: To prace w przestrzeni "1500m2" zawieszone w 2 pokoikach.  Układ obrazów, płaskich obiektów i video to nieco zmieniona wersja wrześniowego pokazu dyplomowego. Serdecznie zapraszam".

Czas: 7-26.11
Miejsce: Warszawa, 1500m2 do wynajęcia, ul. Solec 18/20
www.1500metrow.blogspot.com

Fancy Success. Positions in Young Polish Painting to tytuł wystawy przygotowanej przez Beatę Nowacką-Kardzis wraz z Lidią Krawczyk na Prague Biennale 4. Zaproszone przez Giancarlo Politiego i Helenę Kontovą – organizatorów tej międzynarodowej imprezy i zarazem wydawców miesięcznika „Flash Art” – do wzięcia udziału w sekcji Expanded Painting, pokazały prace dziewięciu polskich, młodych malarzy: Basi Bańdy, Agaty Bogackiej, Tymka Borowskiego, Eweliny Chrzanowskiej, Lidii Krawczyk & Wojtka Kubiaka, Przemka Mateckiego, Bartka Materki i Karola Radziszewskiego.
Tytuł wystawy – Fancy Success – sugeruje wieloznaczność samego terminu sukces, jego kuszący i zwodniczy charakter. Z jednej strony perspektywa zdobycia uznania motywuje artystów, lecz równie dobrze sukces może stać się celem samym w sobie – wtedy też staje się pułapką. Po międzynarodowych karierach takich artystów jak na przykład Wilhelm Sasnal czy Paulina Ołowska, sytuacja polskiego malarstwa nie jest już taka sama. Przede wszystkim przestała być postrzegana przez pryzmat lokalności. Młodzi artyści zaczęli na swój własny sposób definiować sukces, włączając w tę kategorię także współpracę z dobrymi galeriami, a co za tym idzie także sukces finansowy.
Każdy z prezentowanych artystów stanowi osobną wyspę, osobną historię. Ich tożsamość jest generowana poprzez pragnienie nie tylko tworzenia, lecz także „istnienia”, a zatem zaistnienia w dyskursie publicznym, bycia widzialnym i słyszalnym. Dlatego ich sztuka jest wynikiem nie tylko indywidualnych poszukiwań, lecz także określonych strategii, które mają pomóc w osiągnięciu zamierzonego celu. To jednocześnie posługiwanie się istniejącymi kodami, wykorzystywanie określonych narzędzi, stylistyk i efektów – by język stał się donośny.

Czas: 12.11-3.01.2010
Miejsce: Kraków, Bunkier Sztuki, pl. Szczepański 3a
www.bunkier.art.pl

Paweł Janicki, kierujący działem innowacji WRO, w warszawskiej galerii 2.0 Gallery zaprezentuje serię premierowych instalacji interaktywnych oraz retrospektywny przegląd swoich wcześniejszych realizacji w formie grafik komputerowych i dokumentacji performansów. Tytuły jego prac to:
NetEater: DataTower – instalacja/rzeźba generatywna (prezentacja premierowa)
20K Leagues Under the Sea (20K Mil Podmorskiej Żeglugi) – instalacja interaktywna (praca w procesie)
MoCap Study (Studium MoCap) – instalacja interaktywna (kompozycja audiowizualna kontrolowana gesturalnie, dialogicznie) (prezentacja premierowa)
The Best Of... (dokumentacje + animacje komputerowe)
Dokumentacja performances, instalacji i innych działań, oraz zestaw prac linearnych (głównie animacji komputerowych). Kooperacje oraz realizacje indywidualne. Krótko mówiąc: przegląd tego, zdarzyło się wcześniej, a co warto zobaczyć raz jeszcze.
Paweł Janicki - twórca medialny i producent operujący w domenie muzyki generatywnej, estetyki microsound i kompozycji algorytmicznej; programista, autor aplikacji sieciowych i dźwiękowych. Laureat międzynarodowych konkursów sztuki mediów. Prowadzi zajęcia m.in. na ASP w Poznaniu oraz warsztaty sztuki mediów.
Kurator: Upgrade!Warsaw

Czas: od 4.11.2009, 18:00
Miejsce: Warszawa, 2.0 Gallery, Krakowskie Przedmieście 5
www.wrocenter.pl

Rozhgar Mahmud Mustafa jest kurdyjską artystką z północnego Iraku, która obecnie przebywa w Wyspie jako stypendystka programu Gdańsk Exclusive. Jest ona absolwentką Instytutu Sztuk Pięknych w rodzinnej Suleimanii. Wystawa jest prezentacją jej dwóch wideoinstalacji, które w minimalistyczny, nieomal abstrakcyjny sposób oddają napięcie pomiędzy zmysłowym, indywidualnym odbiorem świata i otoczeniem politycznym.
Jak wielu artystów z jej kraju, Rozhgar unika obrazowania wojny  okrucieństwa. Doświadczenie wojny nie jest dla niej ciągiem symulakrów, ale dogłębnym doświadczeniem życiowym. W swojej sztuce redukuje zarówno wojnę jak i napięcia polityczne w regionie i ich wpływ na kondycję jednostki do niewielkiej sekwencji narastających dźwięków, jak w wideoinstalacji Ściana (2008). Obraz pozostaje niezmienny, praktycznie nieruchomy a widz znajdujący się pomiędzy ekranami słyszy tylko dźwięk ścian upadających kolejno jak kostki domina. W Garncu wody (2009) natomiast obrazuje przenoszące się na ciało zmęczenie niepewnością, lękiem i chwiejnością sytuacji w regionie poprzez monotonnie, z nieomal rytualną skrupulatnością wykonywaną absurdalną czynność wyczerpywania wody łyżeczką.

Czas: do 6.12
Miejsce: Gdańsk, Instytut Sztuki Wyspa, Doki 1
www.wyspa.art.pl

<<< Rozhgar Mahmud Mustafa: Ściana, 2008, videoinstalacja

Realizowana przez Konrada Pustołę seria wielkoformatowych fotografii gra z podwójnym znaczeniem słowa "darkroom" i oznaczanej przezeń przestrzeni. Naturalne skojarzenie z fotograficzną ciemnią przeplata się tu z odniesieniem do istniejących w wielu klubach gejowskich pomieszczeń, gdzie można uprawiać seks stosunkowo bezpiecznie, z daleka od oceniającego wzroku społecznego, wciąż jeszcze w Polsce zdominowanego przez normę heteroseksualną.
Projekt składa się z serii fotografii przedstawiających puste wnętrza klubowych darkroomów, wykonanych nad ranem po opuszczeniu klubu przez uczestników a przed jego posprzątaniem. Chodzi o pokazanie tej przestrzeni z jej spokojną, choć zarazem niepokojącą energią, niejako ciepłą jeszcze od działań obecnych przed chwilą ludzi. O zajrzenie do środka tego, co zwykle głęboko ukryte, a w związku z tym obłożone niedopowiedzeniami i stereotypowymi wyobrażeniami kulturowymi i wizualnymi - tym razem jednak bez egzaltowanej pruderii lub fałszywej odwagi. O przyjrzenie się fizycznym, przestrzennym uwarunkowaniom alternatywnego sposobu przekształcania rzeczywistości. Nazwy klubów czy personalia uczestników czy właścicieli nie są w tym projekcie ujawniane.
Tytułami kolejnych zdjęć należących do serii Darkrooms są jedynie nazwy miast, w których zostały wykonane, by umożliwić odbiorcy zbudowanie mentalnej mapy geograficznej wyznaczanej przez te przestrzenie, zrozumienie skali i wagi tego zjawiska.

Czas: 7.11-13.12
Miejsce: Warszawa, CSW, ul. Jazdów 2
www.csw.art.pl

Po 20 latach Komuna Otwock kończy działalność, ponieważ – jak piszą jej członkowie - „wyczerpała się potrzeba, sens i uzasadnienie dla funkcjonowania pod tą nazwą”. KO podsumuje dotychczasowe strategie, porażki i sukcesy. W ramach pożegnalnego festiwalu wznowiony zostanie spektakl Perechodnik/ Bauman (7-8.11), pokazana ostatnia produkcja Mill/Maslow (15.11) oraz przedpremierowy pokaz nowego przedstawienia, Księga wynalazków albo filozofia nadmiaru (22.11). Podczas planowanych po każdym spektaklu spotkań zaproszeni goście - Kazimiera Szczuka, Andrzej Leder i Edwin Bendyk - w rozmowach, poprowadzonych przez Tomasza Platę i Agnieszkę Berlińską, dokonają nowego rozbioru zaprezentowanych spektakli, dzieląc się swymi uwagami i zadając pytania wykonawcom i publiczności.
W listopadzie premierę będzie miała książka pod redakcja Tomasza Platy i Agnieszki Berlińskiej wydana w serii przewodników Krytyki Politycznej, opowiadająca o Komunie Otwock nie tylko jako o eksperymentalnym teatrze, lecz także o zjawisku społecznym.
W finałowy weekend odbędzie się koncert grup muzyków, związanych niegdyś z Komuną Otwock: Macia Morettiego (Kwadratowi), Patryka Zakrockiego (SzaZa), Szupli (Pink Bazooka); prezentową akcję Porcelanowa petarda zaprezentuje zaprzyjaźniony skłot Rozbrat z Poznania, a następnie odbędzie się akcja pogrzebowa Komuny Otwock i jej zamknięcie.

Czas: 7-29.11
Miejsce: Warszawa, ul. Lubelska 30/32
www.komunaotwock.engo.pl

<<< spektakl Perechodnik/Bauman, fot. Komuna Otwock

Ideozy to projekt akademicki startujący pod koniec listopada w Instytucie Awangardy. Opiekunem naukowym przedsięwzięcia jest profesor Andrzej Turowski, a realizacją zajmą się studenci Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego. W przestrzeni Instytutu Awangardy – pracowni Henryka Stażewskiego i Edwarda Krasińskiego, udostępnionej przez Fundację Galerii Foksal – odbędzie się sześć wystaw w miesięcznych odstępach. W Muzeum Sztuki Nowoczesnej towarzyszyć im będzie seria otwartych wykładów uniwersyteckich profesora Turowskiego, Politoza sztuki współczesnej. Ekspozycje, wiążące się problematycznie z wykładami, mają ukazywać zaskakujące zjawiska artystyczne z marginesów historii sztuki, wymykające się dotychczasowym klasyfikacjom. Refleksja nad nimi będzie krążyć wokół problemów historycznych, przestrzennych, społecznych oraz psychicznych. Będą to poszukiwania zdarzeń sprawiających wrażenie nieistniejących oraz niepewnych, zderzone z faktami kategoryzującymi historię sztuki. W polu zainteresowania znajdą się przede wszystkim nurty modernistyczne oraz awangardy sztuki XX wieku.

Czas: listopad 2009 – maj 2010
Miejsce: Warszawa, Instytut Awangardy, Al. Solidarności 64
m.118
www.instytutawangardy.org
ideozy.blogspot.com

<<< Instytut Awangardy, fot. Maciej Kuś

Tytuł wystawy Moniki Szwed w Galerii Ego odnosi się do przestrzeni, zarówno duchowej jak i materialnej, którą oswaja się po stracie, zgubie czy śmierci kogoś bliskiego. Strata może dotyczyć rzeczy o skrajnych wielkościach – zguby przedmiotu, jak i straty ojczyzny. Tytułowa Strefa to przestrzeń różnych potencjałów - błogosławieństwa i przekleństwa, tymczasowego odosobnienia i osamotnienia. Jednak jak podkreśla artystka, jest to wystawa opowiadająca się przede wszystkim o pogodzeniu ze stratą.

9 pokazywanych na wystawie prac na papierze przedstawia osobne, rozgrywające się w milczeniu sceny. Wszystkie przedstawiają sytuację zawieszenia, jakby bohaterowie zastygli na moment w oczekiwaniu na to, co nieuchronnie musi nastąpić. Być może będzie to więc wystawa bardziej o tym, czego nie ma.

Czas: 7.11-30.11
Miejsce: Poznań, Galeria Ego, ul. Wrocławska 19
www.galeriaego.pl

<<< Monika Szwed, bez tytułu, 2009, pastel tłusty, papier

Tytuł głośnej powieści Louisa- Ferdinanda Celine’a, jest hasłem Festiwalu Ars Cameralis 2009. Trwający niemal miesiąc cykl koncertów, spektakli i wystaw zainauguruje w Katowicach koncert muzyki filmowej Hiszpana Roque Bañosa, w wykonaniu Orkiestry Kameralnej Miasta Tychy AUKSO pod dyrekcją Marka Mosia. Gwiazdami tegorocznego festiwalu będą między innymi doskonale znane w świecie amerykańskie grupy indie-rockowe Grizzly Bear i Yo La Tengo. Grizzly Bear wydali w tym roku świetni przyjęty album Veckatimest i są jednym z najciekawszych zespołów nowojorskich. Yo La Tengo z kilkunastoma płytami w dorobku to już legenda niezależnego rocka.

Na festiwalu nie zabraknie też wieczorów z muzyką folkową i jazzową. Zaplanowano ponadto wiele wydarzeń plastycznych, filmowych, teatralnych i literackich. Największą osobistością festiwalu będzie Davida Lynch, o którego wszechstronności przypomni wystawa jego litografii oraz instalacji i przegląd filmów. Ponownie gościem festiwalu będzie Teatr Oskarasa Korsunovaša z Litwy. W finale podróży poprzez wiele artystycznych światów wystąpi jeden z najgłośniejszych współczesnych śpiewaków operowych Phillppe Jaroussky, któremu towarzyszyć będzie zespół Concerto Köln.

Czas: 6-30.11
Miejsce: Katowice, Sosnowiec, Bytom
www.myspace.com/uppersilesianartfestival

<<< Yo La Tengo, myspace.com/yolatengo

Projekt To było do przewidzenia Gaby Kowalskiej przekracza granicę
pomiędzy dizajnem i sztuką konceptualną. Przekracza również granice
pomiędzy sztuką samą i innymi dyscyplinami, np. socjologią. Zainspirowana językiem i metodologią badań naukowych, a szczególnie przypisywanym
im autorytetem artystka postanowiła zrealizować działanie na pograniczu społecznego eksperymentu i wydarzenia artystycznego.
Akcja i wystawa, wymownie zatytu łowane przez autorkę To było do przewidzenia, wykracza poza fizyczne granice galerii, do internetu. W centrum obserwacji artystka umieszcza tajemniczy, zatopiony w nieprzejrzystym lodzie obiekt. Właśnie z nieprzejrzystości, Gaba Kowalska czyni medium swojego eksperymentu. Jego stawką jest uwaga widza i sprowokowanie reakcji na własne reakcje. Tekst artystki towarzyszący projektowi pełen jest apelujących do odbiorcy wskazówek, których dosłowne znaczenie, na płaszczyźnie pragmatyki mowy, nie musi się jednak pokrywać z osiąganym efektem. Wezwania takie jak „poczuj wolność” od dawna wszak funkcjonują w reklamie, w służbie ujarzmienia i nakierowania naszych pragnień.
Wydarzeniu towarzyszą szeroko zakrojone działania promocyjne, ulotki, ogłoszenia w prasie, własna strona internetowa. Kulminacją całej akcji ma być konfrontacja oczekiwań obserwatorów z nareszcie uwolnionym z lodu przedmiotem. To, co widz poczuje w zetknięciu z końcowym efektem całego procesu, pokazać ma zatem poniekąd skalę retoryczności języka i schemat dynamiki „wydarzeń”, z założenia jednak nie można przewidzieć wyników tego eksperymentu.
Tekst: Anka Mituś

Czas: 21.11-8.01.2010
Miejsce: Wrocław, BWA, Galeria Szkła i Ceramiki, pl. Kościuszki 9/10
www.bwa.wroc.pl
tobylodoprzewidzenia.pl
www.gabukow.pl

W swojej nowej wystawie, Kama Sokolnicka cytuje - przekornie i pokrętnie - słowa Jeana Baudrillarda. Pochodzą one ze Spisku sztuki, tekstu wyzwania, które francuski filozof i socjolog rzucił niegdyś swoim wyznawcom stwierdzając po prostu, że sztuka się skończyła. Było to w 1997 roku, kiedy wiele nowych rzeczy działo się w obiegu art worldu, a dynamicznie rozwijający się rynek sztuki sam stopniowo stawał się jej przedmiotem.
Kama Sokolnicka już wcześniej zajmowała się w swoich pracach obrazem jako funkcją pamięci, emocji, percepcji i potrzeby orientacji w otaczającym nas świecie, a może tylko tymczasowym miejscu zamieszkania. Idealnym modelem tych zależności były architektoniczne „fantomy” i „widma”. Fantomy przypominają o - nawiązującej do idei symulakrów - „amputowanej rzeczywistości” obrazów. Nie będąc lojalną ilustracją kategorii i pojęć spod znaku analizy kulturowej Jeana Baudrillarda, uparcie próbują pokazywać
porzucony i wyparty, jednak realnie istniejący - przedmiot: fabryki, obiekty, modernistyczne budynki mieszkalne. Również widma, czy to Marxa czy to Stirnera (Widma Marxa, Survival 2009), są dowcipną adaptacją koncepcji świata zasysającego, niczym demoniczny człowiek bez cienia (Chamisso), swoją realność, opowiadając historię „przyszłości, która nigdy się nie wydarzyła”.
(…) Do cytatów w tytułach prac pokazywanych w Studio zakradają się błędy, modyfikując ich treść, zaznaczając własną przestrzeń lektury, niedoskonałej i niedokończonej, swoisty opór autsajderskiej materii. Nuda podróży morskiej, prowincji, niezamieszkanej, porzuconej przez użytkowników i projektantów architektury, osamotnienie, wszystkie rodzaje nudy, są wzniośle banalne/zwyczajne, ale przez to zwracają naszą uwagę na nas samych jako tych, którzy mają moc patrzenia.
Tekst: Anka Mituś (kuratorka wystawy)

Czas: 20.11-5.12
Miejsce: Wrocław, Studio BWA, ul. Ruska 46a
www.bwa.wroc.pl

<<< Kama Sokolnicka, Morska nuda, kadr z filmu

Tracklista to najnowszy projekt Marcina Dymitera - edukacyjna forma audio łącząca set didżejski z rodzajem wykładu. „Chcę prezentować muzykę ciekawą, przekraczającą standardowe myślenie gatunkowe, prezentować muzykę artystów idących swoimi szlakami, otwierających nowe perspektywy. Tracklista będzie subiektywną prezentacją muzyki w wersji ponadstylistycznej i międzygatunkowej. Projekt ma na celu edukowanie, pokazywanie procesów w muzyce. Wróćmy do kultury słuchania. Mam nadzieję, że projekt przybliży, a może stanie się początkiem spotkania młodego odbiorcy z aktualną muzyką” - opowiada artysta. Każdy z uczestników otrzyma opis: listę prezentowanych utworów z nazwiskami kompozytorów i także szereg informacji (linków internetowych), gdzie można znaleźć informację o muzyce współczesnej. Cykl będzie miał trzy odcinki: 19.11: poczatki elektroniki/ narodziny eksperymentu/ kontynuacje 10.12: ambient/ field recording/ minimalizm 14.01: eksperymentalny rock/ ekserymentalny jazz

Czas: 19.11, 10.12, 14.01, godz. 19
Miejsce: Gdańsk, Cafe Szafa, ul. Podmurze 2
emiter.art.pl

Tak Grzegorz Sztwiertnia opowiada o swojej nowej wystawie Sequel/Poprawczak:
„Tytuł Sequel (ang.) oprócz tego, że znaczy »dalszy ciąg; następstwo« wymawia się tak samo, jak również angielskie »sick« (chory; mający nudności, mdłości) oraz »well« (zdrów; pomyślny; wskazany). Ten dualizm zawarty w tytule opisuje częstą u ekstatycznych artystów twórczą metodę: dzielenie życia na tzw. work-time oraz drink-time. Tak było zarówno u Pollocka, jak i u Szewczyka. Pierwszą częścią wystawy będzie luźne odtworzenie pracowni nieżyjącego już artysty Andrzeja Szewczyka i próba przechwycenia jego postawy twórczej. Punktem kulminacyjnym tego zamysłu będzie konfrontacja pomiędzy bandą Hirsta – Koonsa a oddziałem  Reinhardta – Szewczyka. Druga część wystawy nazywać się będzie Poprawczak.
Potraktowałem to jako zarówno tłumaczenie angielskiego Sequel, jak i nazwę miejsca oczyszczenia i naprawy. Każdy może i powinien błądzić: jednak musi mieć dokąd wrócić, aby proces poprawy dokończył się. W skład modelowego
poprawczaka wejdą tzw. instalacje – dwa Drzewa Życia, film i dźwięk oraz
obrazy na płótnie wymierzające stosowne kary i zachęcające do poprawy.
Wystawa będzie procesem. W czasie finału wystawy poznamy fakty.
Sequel to nazwa radykalnego Domu Twórczego, stworzonego w celu wytwarzania odczuć jedności i jasności, jakie występują u jednostek spełnionych. Dosyć mroków i lochów niepewności i wątpliwości. Ta zaplanowana iluminacja będzie swobodnie rozchodzić się zarówno po tkankach naszych ciał, jak również miast i wsi. Inspiracją powołania tego tworu jest życie i twórczość nieżyjącego artysty Andrzeja Szewczyka”.

Czas: do 29.11
Miejsce: Kraków, Dominik Art Projects, ul. Mikołajska 5/2
www.dominikprojects.com

<<< Grzegorz Sztwiertnia: Sequel / Poprawczak, widok z wystawy

Fabryka to spotkanie pomiędzy street-artowym artystą i eksperymentalnym muzykiem i kompozytorem, które zaowocowało niezwykle ciekawą i przewrotną propozycją artystyczną. Przygotowana wspólnie przez Mariusza Warasa i Krzysztofa Topolskiego spektakularna instalacja site–specific to model fabryki, opracowany specjalnie do największego wnętrza CSW w T oruniu. Dla każdego z twórców realizacja ta jest eksperymentem.
Artysta wypowiadający się przede wszystkim na powierzchni dwuwymiarowych murali tworzy olbrzymi, trójwymiarowy obiekt; Arszyn
natomiast kreuje swego rodzaju interface, umożliwiający interaktywne
zaangażowanie odbiorcy, oferujący możliwość tworzenia indywidualnej
ścieżki dźwiękowej. Gigantyczna, poruszana silnikami fabryka zajmie przestrzeń w instytucji poświęconej sztuce współczesnej, dodając tym
samym ironiczny komentarz do mechanizmów produkcji artefaktów
i polityki kulturalnej. Fabryka m-city nie produkuje, nie ma utylitarnych
celów, a jednak działa na zmysły i poprzez swój ogrom jest w stanie
uświadomić przemiany, którym podlega współczesna kultura. Fabryka nie potrzebuje nawet pracowników. Jej bieg regulowany jest dzięki silnikom,
które nie wymagają szczególnej atencji. Widmowy charakter całej
instalacji objawia pewną nieokreśloną grozę skrywaną za fasadą fabryki
i prognozami o krążącym widmie końca pracy fizycznej.
Realizacja zwraca uwagę na panujące współcześnie przekonanie, że
praca fizyczna zanika. Koniec pracy, który wieścił Jeremy Rifkin, nigdy
jednak nie zaistniał – jej ośrodki uległy przemieszczeniu. Tradycyjna fordowska fabryka zniknęła, a maszyny zostały wysłane do Chin. Byli robotnicy zostali poddani redukcji i reedukacji, a ich praca odbywa się obecnie gdzie indziej. Fabryka wyobraża więc odchodzące w przeszłość w Europie mitologie związane z uprzemysłowieniem i jego rewolucyjnym wymiarem. Lecz czy współczesne muzeum nie jest w kilku aspektach podobne do tradycyjnej przestrzeni produkcji? Być może fabryka i właściwe jej zasady działania zostały rozszerzone na całą społeczną przestrzeń, a wyjście z fabryki już nie jest możliwe. Ucieczka od produktywności to jedyny sposób na przeciwstawienie się neoliberalnemu porządkowi.

Czas:  do 17.01.2010
Miejsce: Toruń, CSW Znaki Czasu, Wały gen. Sikorskiego 33
www.csw.torun.pl

<<< Mariusz Waras, Krzysztof Topolski: Fabryka, fot. Wojciech Olech, dzięki uprzejmości CSW w Toruniu

Toruńska GN-Gruba Najgorsza w ostatnim newsletterze chwali się sukcesem organizowanego przez siebie konkursu na realizację artystyczną, Biennale W Wenecji Koło Żnina. Konkursu, którego zresztą okazali się zwycięzcami. „Do konkursu na realizację przystąpiło 18 osób i 4 grupy: Piotr Adamski, Sławomir Budaj, Karolina Ciężkowska, Jaś Domicz, grupa GN-Gruba Najgorsza, Norbert Górka, Paweł Grobelny, grupa KAŁ, Karolina Kamińska, Tomasz Kucharski, Piotr Oczko, Przemysław Paszek, Igor Powidok, Joanna Przystalska, Arkadiusz Tadych, grupa Teżewe, grupa The Krasnals, Dawid Wawrzyniak, Łukasz Wołek, Tomasz Wąsewicz, Magdalena Węgrzyn, Magda Zygmuntowska. Jury, w którego skład wchodziły tak znamienite osoby jak: Stach Szabłowski, Grzegorz Klaman, Lech Wolski i Oskar Dawicki jako zwycięzcę wybrało projekt interlight grupy Gruba Najgorsza. Poza tym jury wyróżniło 3 projekty: Silence Space Shelter Łukasza Wołka, Ciemno Magdaleny Wegrzyn i Shit Happens grupy KAŁ”.

Czas: do 24.12 Miejsce: Wenecja (koło Żnina), Wenecja Górna (szosa Rogowo-Żnin)
www.gnoje.com
biennale-wenecja.com

<<< Gruba Najgorsza: Interlight

Future Shorts to największa na świecie platforma prezentacji i promocji
filmów krótkometrażowych. W Polsce pokazy odbywają się w 16 miastach (Poznań, Lublin, Białystok, Gliwice, Kraków, Katowice, Częstochowa, Gdańsk, Szczecin, Wrocław, Rzeszów, Tychy, Warszawa, Łódź, Zakopane, Kielce).
Katalog filmów dostępnych w dystrybucji Future Shorts tworzony jest bardzo starannie, filmy wybierane są spośród propozycji prezentowanych na licznych międzynarodowych festiwalach, jak również z dużej liczby zgłoszeń bezpośrednich. W wyjątkowo zróżnicowanym tematycznie i gatunkowo, 2009 programie obok prac utalentowanych debiutantów z całego świata można znaleźć krótkie metraże uznanych twórców kina, wśród nich krótkie fabuły, dokumenty, animacje, filmy eksperymentalne i teledyski, wyróżniające się oryginalną estetyką, ciekawym pomysłem i intrygującą tematyką. Listopadowe wydanie zobaczyć będzie można po raz pierwszy także i w Kielcach. W programie między innymi Hotel Chevalier Wesa Andersona z rolą Natalie Portman, teledysk The Cinematic Orchestra oraz festiwalowy hit I love Sarah Jane. Dodatkowo tylko dla polskich widzów pojawi się zmysłowy brazylijski film Salvia.

Czas: listopad
Miejsce: kilkanaście miast polskich
www.futureshorts.pl

<<< Cinnamon Chasers: Luv Deluxe, teledysk (reż. Saman Keshavarz)

Plateaux Festival to wydarzenie porównywalne do tak uznanych i rozpoznawalnych przedsięwzięć jak niemieckie Transmediale czy austriacka Ars Electronica. Festiwal ma wyraźnie zarysowany profil: organizatorów interesuje obraz opleciony w harmonie, dźwięk pogłębiony graficznym przedstawieniem. Eksperymentalne formy filmowe towarzyszą progresywnym brzmieniom, a ich interakcja i wzajemne oddziaływanie to esencja inicjatywy.
W tym roku w festiwalu wystąpią czołowi artyści sztuki audiowizualnej świata: Alva Noto (Carsten Nicolai) (DE), Taylor Deupree (US), Richard Chartier (US), Jeffers Egan (US), Keep Adding (Brian Bixby) (US), Robert van Heumen (NE), Bas van Koolvjik (NE), Kangding Ray (FR), Tim Hecker (CA) i inni.

Czas: 19-22.11
Miejsce: Bygdoszcz, Toruń
www.plateauxfestival.pl

W ciągu dwóch dekad istnienia Galerii Starmach jej właściciele, Teresa i Andrzej Starmachowie, zorganizowali ponad 100 wystaw i zgromadzili olbrzymią, iście muzealną kolekcję sztuki czołówki polskich artystów współczesnych. Najlepsza i  najciekawsza część tego zbioru, czyli prace kluczowe dla historii polskiej sztuki – obrazy, rzeźby, fotografie, instalacje – znajdą się na wystawie Kolekcja. 20 lat Galerii Starmach w Gmachu Głównym Muzeum Narodowego w Krakowie.

Ekspozycja w sali wystaw zmiennych w Gmachu Głównym, przygotowywana wspólnie przez Galerię Starmach i Muzeum Narodowe w Krakowie, nie będzie zbudowana chronologicznie. Ma się raczej opierać na zaskakujących zestawieniach prac różnych artystów, np. Andrzeja Wróblewskiego z Markiem Chlandą, Henryka Stażewskiego z Marzeną Nowak, Mikołaja Smoczyńskiego z Zofią Gutkowską - Nowosielską, Katarzyny Kobro z Marią Jaremą i Andrzejem Pawłowskim.- Chodzi o to, by podkreślić podobieństwa poszukiwań artystycznych twórców starszego i młodszego pokolenia z naszej kolekcji.- mówią Teresa i Andrzej Starmachowie. Oprócz prac wymienionych już artystów na wystawie znajdą się dzieła: Marka Piaseckiego, Koji Kamoji, Mirosława Bałki, Stanisława Dróżdża, Natalii LL, Stażewskiego, Winiarskiego, Edwarda Krasińskiego, Tadeusza Kantora, Nowosielskiego, Jonasza Sterna, Brzozowskiego, Romana Opałki, Jana Tarasina, Grzegorza Sztwiertni, Piotra Lutyńskiego, Marty Deskur, Tomasza Ciecierskiego, Andrzeja Szewczyka, Mikołaja Smoczyńskiego, Julity Wójcik. Wystawie będzie towarzyszył katalog z reprodukcjami wszystkich prac, szczegółowymi ich opisami oraz z tekstem autorstwa Andy Rottenberg.
Kurator: Andrzej Starmach

Czas: 7.11-20.12
Miejsce: Kraków, Muzeum Narodowe, Gmach Główny, ul. 3 Maja 1
www.starmach.eu

<<< Julita Wójcik, Dokarmiaj niebieskie ptaki. Karmnik Galerii Starmach, 2003

Wystawa młodego wrocławskiego artysty Grzegorza Różańskiego (ur. 1988) opowiada o dwóch widmach – widmie rewolucji robotniczej, która zdaniem Karola Marxa, jeśli nie doszłaby do skutku, miała spowodować eksplozję burżuazyjnego nacjonalizmu, a także widmie 11 września –  daty, która zmieniła losy ludzkości. Jej cyfrowy zapis – 9/11 – może oznaczać wiele różnych wydarzeń: Kryształową Noc w 1938, wypowiedzenie przez Saddama Husajna wojny przeciwko Iranowi, upadek muru berlińskiego (9 listopada), w końcu śmierć Nikity Chruszczowa (również 9 listopada), za którego panowania ów mur został wzniesiony.

Czas: 9.11-11.12
MIejsce: Austria, Graz, para_Site Gallery, Kaiserfeldgase 22
rozanski.tk

Pavel Doskočil to zabawny myśliwy. W swojej chatce skompletował doprawdy imponujący zbiór trofeów. Sękaty, drewniany jeleni pyszczek przymocowany do okrągłej podstawy, podparty jest przez okrągły kawałek drewienka, taki sam jak ten, z którego uformowane zostało poroże. Ów materiał wydaje się być zapożyczony w prostej linii z kija od szczotki, którą notabene artysta umieścił pośród obiektów swojego autorstwa. (...)Schematycznie odtworzone, zredukowane poroże traci swoje dostojeństwo i przeobraża się w anty-poroże. To, co w świecie natury budzi respekt, w myśliwskiej chacie z drewna przeradza się w subtelny żart. Kuriozalne trofea mówią więcej na temat łowczych niż o zwierzętach które zostały wypchane. Za pomocą podobnych środków Doskočil „spuszcza powietrze” z często nadętego minimalizmu jak i zimnej abstrakcji geometrycznej.
Specyficzny redukcjonizm ma tu na celu sprowadzenie do wspólnego mianownika patetyczny folklor, podręczny przyrząd i kawałek kiełbasy. Poroże zaobrębione babciną falbanka naigrawa się w tym samym stopniu z polowań dziadka co i z gustu babci. Artysta bawiąc się zarówno elementami sztuki regionalnej jak i symbolami, poprzez parafrazę naściennych ozdób wnętrza wiejskich mieszkań, ukazuje w krzywym zwierciadle obraz ogółu społeczeństwa.
(...) Doskočil nie ukrywa materiału z którego buduje swoje obiekty. Drewno gra w obiektach Czecha  równie istotna rolę co i konstruowane z niego formy. Symbolizuje naturę, pewnego stan wyjściowy który kultura obrabia według swoich potrzeb i zgodnie ze swoim gustem. Artysta daleki jest jednak od celebrowania owego naturalnego stanu, gdyż „nagość” drewna pełni tutaj również funkcję ujednolicania. (...)
Tekst promocyjny do wystawy Zdanie stojące i zdanie wiszące Pavla Doskočila

Czas: 7.11-27.11
Miejsce: Lublin, Galeria Biała, Centrum Kultury, ul. Narutowicza 32
www.biala.free.art.pl

Światłotrysk to instalacja parkowa ze światła neonowego umieszczona w ogólnodostępnej przestrzeni miejskiej, na terenie parku Kępa Potocka na warszawskim Żoliborzu. Neon, w kształcie wielkiej szklanki z uciekającymi w niebo bąbelkami różowej oranżady ma 17 metrów wysokości i został zaprojektowany przez Maurycego Gomulickiego. TAK SIĘ ORANŻADA PIENI!
Praca nad neonem trwała niemal dwa lata. JAK POWSTAWAŁ NEON +TU [fot. Mikołaj Długosz]

Maurycy o projekcie: Uprawiam róż, bo naprawdę uważam, że trzeba na serio zajmować się przyjemością, urodą i rozkoszą. I nie jest to z mojej strony namawianie do tępego egoistycznego hedonizmu tylko do rewizji wyobrażeń o tym co w świecie jest ważne. Nie zgadzam się na prymat śmierci nad życiem i cierpienia nad przyjemnością. Przyglądając się kulturze można odnieść wrażenie, że tragedia nas pobudza, a szczęście usypia. Jeżeli nawet tak jest, to może warto coś tu zmienić. Przyjemność powszechnie postrzegana jest jako coś powierzchownego. Ci którzy nie ulegają jej bezmyślnie najczęściej wietrzą w niej podstęp, wstydzą się jej. Jest taka niepoważna. Czy aby na pewno? Co jest ważne? Czy dramat człowieka jest jego jedynym paradygmatem, jedyną możliwością? Co z rajskim ogrodem? Czy gdybyśmy więcej uwagi poświęcali urodzie życia w różnych jej przejawach, analizowali i tworzyli więcej „różowych” potencjałów świat nie byłby lepszy?

Maurycy Gomulicki (rocznik 1969) artysta, grafik, fotograf, kolekcjoner, antropolog kultury popularnej, autor instalacji przestrzenych i krótkich form filmowych. Sztuki Piękne studiował w Warszawie, Barcelonie, Mediolanie i Meksyku. Swoje prace prezentował na licznych wystawach w kraju i za granicą. Konsultant i współautor projektu ABCDF - słownik wizualny Meksyku Miasta (2000-2002). W 2007 r. ukazał się album jego fotografii Warszawy W-WA, wydany przez Fundację Bęc Zmiana. Jego ostatnie realizacje na dużą skalę to Pink Bridge (San Diego Children's Museum, 2008), Fertilty Pop (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, 2008) i Perła (DTP Wigry, 2009). Aktualnie prace Gomulickiego są pokazywane w CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie na wystawie Schizma. Sztuka polska lat 90. Współpracuje z warszawską Galerią LeTo. Czas dzieli pomiędzy Warszawę i Meksyk.
http://pinknotdead.blox.pl/html
http://www.flickr.com/photos/vonmurr/
http://www.myspace.com/vonmurr

Start: 29.10.2009 (czwartek), godz. 19.00
Miejsce: Warszawa, Park Kępa Potocka, Żoliborz

Afterparty przy szampanie, oranżadzie i muzyce: U Araba (ul. Gwiaździsta 1, nad Kanałkiem)

Światłotrysk zrealizowany został przez Fundację Bęc Zmiana w ramach cyklu Synchronicity www.synchronicity.pl jako część Festiwalu Sztuki nad Wisłą Przemiany dzięki dotacji otrzymanej od m.st. Warszawy, oraz wsparciu udzielonemu przez Samorząd Dzielnicy Żoliborz.


www.warszawa2016.pl/przemiany
Warszawa 2016-Europejska Stolica Kultury - Kandydat

SPONSOR:

<<<Maurycy Gomulicki: Światłotrysk, fot. Maurycy Gomulicki, Mikołaj Długosz

Cechą charakterystyczną prac Pawła Susida jest komponowanie na płótnie form geometrycznych o czystych, mocnych kolorach z malowanymi szablonowo ciemną farbą tekstami-komunikatami.
Na wystawie Międzynarodowe Ruchy Kobiet  zebrane zostały obrazy w bezpośredni lub pośredni sposób dotyczące tematu kobiety.  Naniesione na nich hasła dotykają stereotypowych przedstawień, których pełne są ogólnoświatowe mass media. Artysta wyróżnił popularne wątki związane z kobietami. Tematy nie tyle interesujące, co chętnie omawiane i chwytliwe. Wiele z tych haseł ma charakter przewrotny lub wręcz antyfeministyczny.
Hasła – często nie dopuszczające konkretnej interpretacji – pozostawiają jednak u odbiorcy ulotne, refleksyjne odczucie. Każdy komunikat jest jak kula śniegowa, która puszczona w ruch nawarstwia w naszej głowie znaczenia, skojarzenia i wątki. Te warstwy są inne dla każdego, zależne od jego opinii i doświadczeń.

Czas: 30.10-17.12
Miejsce: Kraków, Galeria Potocka, pl. Sikorskiego 10
www.moma.pl

Surogat to eksperymentalna książka-wystawa autorstwa Filipa Sadowskiego (ur. 1983) zamknięta w kolorowej okładce, zamiast w białych ścianach galerii. Ekspozycja - zbiór przedmiotów - sama stała się przedmiotem. Surogat ma swoje wymiary, wagę, zapach i kolor. Działa jak moduł - nie będąc przypisanym do konkretnej przestrzeni wystawienniczej, może "otworzyć się" w każdej. Wystarczy, że ktoś otworzy jego okładkę w galeryjnej czy muzealnej księgarni albo we własnym domu. Model książki-wystawy wydaje się być w tym wypadku optymalny: prace Sadowskiego egzystują jako idee, a nie przedmioty. Surogat wystawy Filipa Sadowskiego zostanie zaprezentowany w warszawskiej galerii A.

Czas: 4.11-28.11
Miejsce: Warszawa, Galeria A, ul. Bagatela 10/15A
www.galeria-a.pl

Grupa Nowolipie działa przy Państwowym Ognisku Artystycznym na ulicy Nowolipki na warszawskiej Woli. Większość należących do niej osób to chorzy na stwardnienie rozsiane, dla których ceramiczne warsztaty są formą rehabilitacji i terapii. Paweł Althamer prowadzi z Grupą Nowolipie zajęcia co tydzień od ponad 14 lat. Po raz pierwszy zaprezentowany zostanie polskiej publiczności duży wybór prac Grupy Nowolipie z ostatnich lat, filmy Uskrzydleni i Zrób to sam Artura Żmijewskiego oraz najnowszą rzeźbę Marzyciel.
W czasie trwania wystawy w galerii prowadzone będą warsztaty ceramiczne z członkami Grupy Nowolipie – co tydzień: wtorek, środa, czwartek, od 12:00 do 15:00.

Czas: 30.10-11.12
Miejsce: Warszawa, Heppen Transfer, ul. WIlcza 29a m 12
www.heppentransfer.art.pl

<<< Grupa Nowolipie / Paweł Althamer, Marzyciel

W ms2 w listopadzie odbędą się dwa pokazy twórców video-artu z dwóch odmiennych kręgów kulturowych. Pierwszy z nich, Arctic Lights to prezentacja twórczości czwórki artystów nordyckich (Jesper Just, Salla Tykkä, Johanna Billing, Liisa Lounila), urodzonych w tej samej dekadzie (lata 70.). Są to wybitne osobowości twórcze, docenione w ramach licznych prezentacji międzynarodowych (m.in. Biennale w Wenecji, w Stambule, Documenta 12). Projekcje połączone z krótkimi wykładami o twórczości prezentowanych twórców, będą koncentrowały się wokół rozważań nad męskością, partycypacją, przemijaniem, ale też wokół techniki, filmowych asocjacji i wykorzystania muzyki.
Drugi pokaz to projekcja filmu wideo Welcome to Israel, autorstwa Sergio Edelszteina (ur. 1956, Buenos Aires). Artysta założył Centrum Sztuki Współczesnej w Tel Avivie. Zorganizował trzy Biennale Performance Art'u (BLURRR 1-3, 1997, 1999, 2001) i Video Zone oraz pierwsze Międzynarodowe Biennale Video Art'u (2002).

Czas: 3.11, 26.11.09, godz. 18
Miejsce: Łódź, ms2, sala audiowizualna, ul. Ogrodowa 19
www.msl.org.pl

<<< Johanna Billing, Missing out

Wystawa stanowi podsumowanie nietypowego pleneru artystycznego zorganizowanego przez Krzysztofa Musiała latem 2008 roku w Vellano w Toskanii. Uczestniczyli w nim Tomasz Ciecierski, Ryszard Grzyb, Robert Maciejuk, Paweł Susid, Tomasz Tatarczyk i Włodzimierz Jan Zakrzewski.
Malarze wywodzący się z różnych pokoleń i tradycji, tworzą nieformalną, towarzyską grupę Pędzle, której spoiwem jest zbliżony stosunek do rzeczywistości, wspólnota intelektualna i szacunek dla odmienności reprezentowanej przez nich wizji sztuki.
Wystawa Obrazy-obrusy jest przywołaniem stałego wątku dyskusji w Vellano, dotyczącego kondycji i statusu obrazu we współczesnej kulturze. Malarze podjęli swego rodzaju towarzyską grę, wykorzystując jednorazowe obrusy do swobodnych dialogów obrazowych. Te odciski realnego życia stały się "ideowym" punktem wyjścia dla wystawy poplenerowej, w której realność śladów materialnych, skonfrontowana zostaje z indywidualnymi, odmiennymi koncepcjami obrazów. Wystawie towarzyszy obszerny katalog, zawierający wprowadzenie autorstwa Waldemara Baraniewskiego oraz zapisy rozmów z artystami o ich koncepcjach obrazu. Projekt graficzny katalogu opracował Piotr Młodożeniec.

Czas: do 31.12
Miejsce: Warszawa, Galeria Atak, ul. Krakowskie Przedmieście 16/18
www.atak.art.pl

<<< Tomasz Tatarczyk Vellano 1, 2008 olej, płótno 90x140cm

Fundacja Profile inauguruje cykl prezentacji artystów młodego pokolenia. Jako pierwszy zostanie pokazany projekt Natalii Brandt, która łączy fotografię, malarstwo i rysunek. W projekcie, którego tytuł przewrotnie nawiązuje do komunistycznego sloganu, Natalia Brandt łączy w jednym obrazie flagi różnych państw. Na kwadratowym płótnie nakładane są warstwy kolejnych przedstawień prostokątnych flag. Za każdym razem ostatnio namalowana flaga łączy się z fragmentami dwóch poprzednich. Proces nakładania kolejnych warstw dokumentowany jest w serii fotografii i projekcji wideo.Dokonując tego rodzaju zabiegów na symbolach państwowych i narodowych ich autorka stawia nie do końca retoryczne pytanie: A co by było, gdyby istniała jedna flaga reprezentująca wspólny patriotyzm wszystkich krajów? Projekt odsyła do wspartej na narodowych emblematach polityki tożsamości, wahającej się pomiędzy manifestowaniem narodowej determinacji a retoryką globalizacji, pomiędzy narodowością a transnarodowością, lokalnością a dyslokacją. Prezentowany projekt obejmujący obecnie 49 flag jest w trakcie realizacji, autorka będzie go kontynuowała aż do połączenia w jednym obrazie wszystkich istniejących flag państwowych.

Czas: do 22.11
Miejsce: Warszawa, Fundacja Profile, ul. Hoża 41/22
www.fundacjaprofile.pl

„Za ścianą jest projektem, który odnosi się zarówno do pofabrycznych wnętrz budynku, w którym mieści się Galeria wizyTUjąca jak i do jego otoczenia. Artyści przedstawiają wizualny ekwiwalent swoich przemyśleń, do których zainspirowało ich to szczególne miejsce w Warszawie. Simone Rueß zachęca widza do kontemplowania relacji między dziełem artysty, a jego otoczeniem i człowiekiem. Drewniana struktura zaprojektowana i wykonana przez Artystkę wypełnia salę galerii z wykuszem okiennym opartym na fragmencie ośmioboku. Uzupełniając istniejącą konstrukcję, Simone Rueß zagęszcza przestrzeń sali od podłogi do sufitu i zaprasza widza do środka. Jej instalacja reaguje na światło, ale też na powietrze, którego zwykle nie uwzględniamy w postrzeganiu otoczenia. Zastana przestrzeń galerii poprowadziła Artystkę w kierunku stworzenia abstrakcyjnej, monumentalnej konstrukcji, której widz, wchodząc w nią, może namacalnie doświadczyć oraz samodzielnie ją interpretować. Matthias Reinhold bada charakter miejsca i architektury za pomocą rysunku. Fikcyjne relacje mają wzbudzić zainteresowanie widza i skłonić go do interpretowania ukrytych przez Artystę znaczeń” - pisze o wystawie kurator wystawy, Leszek Czajka.

Czas: do 25.11
Miejsce: Warszawa, Galeria wizyTUjąca, ul. Bema 65
www.tugaleria.pl

<<< Simone Rueß , Oktogon

Maciej Toporowicz prezentuje instalację 12 projekcji video w nawiązaniu do skali 12 tonowej muzyki atonalnej austriackiego kompozytora Arnolda Schoenberga. W muzyce atonalnej każdy z 12 tonów odnosi się tylko do siebie i żaden z nich nie ma specjalnego priorytetu w ostatecznej kompozycji. Ten sposób widzenia kompozycji (a co za tym idzie punkt widzenia świata i rzeczywistości) wyklucza koncepcje centrum i peryferii. Jest to więc wizja wszechświata jako pola ścierania się abstrakcyjnych elementów, gdzie człowiek nie ma kontroli nad swoim losem. Artysta nagrał również szereg utworów Schoenberga na pianino używając instrumentów elektronicznych, które będą prezentowane jako tło muzyczne instalacji.

Czas:  25.10-6.12
Miejsce: Gdańsk, IS Wyspa, Doki 1
www.wyspa.art.pl

<<< Maciej Toporowicz, Gaz, klatka video

„Fractured Fairy Tales to pierwsza solowa wystawa Alexandry Urban w Warszawie. Po debiucie w galerii Leto, we wspólnej wystawie Double Check wraz z Małgorzatą Skrzetuską, Alexandra tym razem anektuje całą przestrzeń tylko i wyłącznie dla siebie. Jej nieposkromiona i bezkompromisowa wyobraźnia odurza intensywnością motywów i barw. Widz staje na krawędzi rzeczywistości i snu. Wyimaginowane postaci krążą po płótnach, jak po odrębnych autonomicznych przestrzeniach. Obrazy stają się oknami dziwacznego sanatorium, w którym skrywają się naprzemiennie lęki i żądze. Świat tworzony przez Alexandrę to konglomerat dziwacznych zdarzeń, fobii, zakłamań, bogobojnych akcentów w zderzeniu z nieposkromioną seksualnością” - piszą o wystawie organizatorzy.

Czas: do 28.11
Miejsce: Warszawa, Galeria Leto, ul. Hoża 9
www.leto.pl

<<< Alex Urban, ściółka, 2009

Horror vacui, tytuł wystawy Karoliny Zajączkowskiej, to w dosłownym tłumaczeniu „lęk przed pustką”. Horror vacui można również odczytać jako metaforę pewnego stanu. Zdjęcia składające się na ten zestaw opowiadają o obszarach braku, które próbujemy zapełnić i zamazać. Nieustająca impreza, szelest tkanin, tłuczone szkło, silne emocje związane z muzyką i z ludźmi, intensyfikacja życia w pozornie niekończącej się zabawie próbująca zaprzeczyć istnieniu pustych miejsc w nas i wokół nas zamiast tego je unaocznia i obnaża. Flesze blichtru, starannie dobrane ciuchy, wystudiowane ruchy, ale też pogańskie szaleństwo, epizodyczne historie miłosne, frustracja i ciągła pogoń za bodźcami składają się na pewien weekendowy rytuał, który ma zagłuszyć brak i ciszę, jaka często wibruje między ludźmi tworząc ścianę nie do przebicia. Siłą sprawczą popychającą do imprezowej aktywności to zazwyczaj przemożne poczucie nudy i chęć ucieczki od rutyny, która naznacza rzeczywistość smutną szarzyzną.

Czas: do 26.11
Miejsce: Wrocław, Galeria Historii Sztuki UWr Szewska, ul. Szewska 36
www.szewska36.uni.wroc.pl

<<< Karolina Zajączkowska, Bistro

Mirosław Bałka został zaproszony do udziału w dziesiątej odsłonie projektu The Unilever Series. Bałka otrzymał otrzymał do dyspozycji przestrzeń Hali Turbin, stanowiącą hall wejściowy, a co za tym idzie główny trakt komunikacyjnym londyńskiej Tate Modern. W tej prestiżowej lokalizacji artysta umieścił uniesiony ponad ziemię monumentalny stalowy kontener. Wnętrze konstrukcji pokryte specjalnym polimerem dającym efekt niezwykle głębokiej czerni jest dostępna dla zwiedzających. Instalacja Bałki zatytułowana How It Is, zgodnie z dotychczasową praktyką muzeum, pozostawała tajemnicą aż do momentu odsłonięcia. W poprzednich edycjach projektu udział wzięli między innymi: Louise Burgois, Anish Kapoor, Olafur Eliasson, Carsten Hoeller. Wystawę można zobaczyć na:  www.tate.org.uk/modern/exhibitions/unilevermiroslawbalka/explore
Tate na tegorocznych targach Frieze Art Fair zakupiła do swoich zbiorów film Zbigniewa Libery Jak tresuje się dziewczynki z 1987. Jest to jedna z najważniejszych prac Libery z tamtego okresu, aktualizująca dyskurs genderowy w polskiej sztuce lat 80. Prezentowana była na stoisku Galerii Raster. Film Libery trafił tym samym do jednej z najważniejszych międzynarodowych kolekcji sztuki współczesnej.

Czas: do 2.04.2010
Miejsce: Londyn, Tate Modern, Bankside, London SE1 9TG
www.tate.org.uk

<<< Mirosław Bałka, How It Is

Problem interesujący Mateusza Pęka to nieobecność i przdmiotowość człowieka w sieci. Instalacja będąca jednocześnie tytułem jego wystawy, Życie jako problem, przedstawia połączenie obiektu (stuningowane fotele) z komputerem - widz staje się biernym obserwatorem procesów interakcji pomiędzy strukturami hard i software'owymi. 
Kolejna instalacja pt. Nikt/Nigdzie to dużych rozmiarów obiekt świetlny. Trzecim elementem ekspozycji jest seria rysunków bazujących na wcześniejszym cyklu Pęka 2.5D, podejmującym zagadnienie interfejsu i profilu, reprezentującego internautę w sieci.
„Mateusz Pęk po raz kolejny eksploruje obszar cyfrowych platform. (…) Bohater opisywany przez artystę nie jest wstanie przekroczyć iluzorycznego komfortu przestrzeni w której funkcjonuje, co utrzymuje jego kondycję w ciągłej entropii. Sam autor będąc użytkownikiem w/w systemów stara się ograniczyć swoją aktywność do minimum, obserwując z boku, lub ingerując bezpośrednio w ich strukturę. Okiem kamery rejestruje zautomatyzowanie relacji społecznych obecnych w wirtualnych platformach, dokonujących się za sprawą uproszczeń i sytuacyjnej umowności” - można przeczytać w zapowiedzi wystawy.
Kuratorka: Jola Woszczenko

Czas: do 27.12
Miejsce: Gdańsk, CSW Łaźnia, ul. Jaskółcza 1
www.laznia.pl
www.mateuszpek.com

Pokaz zbudowanej z kadrów meczu wideoinstalacji Zidane: Portret XXI wieku autorstwa dwóch światowej sławy artystów wizualnych średniego pokolenia: Douglasa Gordona z Wielkiej Brytanii i Philippe'a Parreno z Francji. Przez 90 minut widzowie oglądają Zinedine’a Zidane’a, jednego z najsławniejszych współczesnych piłkarzy, na boisku w czasie rozgrywki między Realem Madryt i FC Villarreal. Spotkanie rejestruje 17 kamer, a z nakręconego materiału powstaje film/instalacja. Każda z kamer pokazuje boisko z innej perspektywy, lecz dla każdej z nich najważniejszy jest Zidane. Wzór do na na śladowania, idol algierskiej mniejszości we Francji, a co za tym idzie – innych mniejszości narodowych w bogatych krajach.
W ten rys wpisuje się działalność, jaką słynny piłkarz prowadzi po zakończeniu kariery sportowej (np. praca sportowca na rzecz trudnej młodzieży – czego przykładem była wizyta piłkarza na warszawskiej Pradze w celu otwarcia boiska piłkarskiego przy ul. Brzeskiej).
 Podobnych zagadnień w swojej twórczości dotykają też Paweł Althamer, który na potrzeby wystawy przygotował nową wersję akcji Modelki – pokazu mody w wykonaniu pięknych dziewczyn i kobiet z warszawskiej Pragi (po raz pierwszy zrealizowaną w 2006 r. w Fabryce Trzciny w ramach wystawy Demos-cratos) oraz Kader Attia – francuski artysta o algierskich korzeniach, który pokaże film opowiadający o swojej rodzinie z Algierii i Francji oraz serię fotografii Rocher Carreés (projekt fotograficzny o marzeniach o życiu w lepszym świecie).
Kuratorka: Magda Kardasz

Czas: 29.10-29.11
Miejsce: Warszawa, Zachęta, pl. Małachowskiego 3
www.zacheta.art.pl

Wystawa w 1500m2 do wynajęcia to pierwsza retrospektywna wystawa Huntera, której światowa premiera odbyła się w londyńskiej The Arts Gallery w czerwcu tego roku. Warszawa jest drugim miejscem po Londynie, gdzie wystawa jest pokazywana.
Zainspirowany mieszkańcami Hackney i wschodniego Londynu, Hunter wykorzystuje język dawnych mistrzów malarstwa w ujęciach, oświetleniu i kompozycji , przepełniając swoje prace dramaturgią i powagą.  Wystawa A Journey Back Toma Huntera, jednego z najważniejszych brytyjskich artystów to dwadzieścia dwie wielkoformatowe fotografie, po raz pierwszy pokazywane razem. W tej prezentacji znajdą się również dwie nigdy wcześniej (!) nieeksponowane prace Huntera.

Czas: 24.10-24.11
Miejsce: Warszawa, Centrum Działań Twórczych, 1500 m2 do wynajęcia, ul. Solec 18
element65.pl
1500m2.blogspot.com

<<< Tom Hunter The Vale Of Rest, 2000

Tytuł wystawy Moniki Szwed w Galerii Ego odnosi się do przestrzeni, zarówno duchowej jak i materialnej, którą oswaja się po stracie. Jak pisze sama artystka „ten obszar to codzienność, każdego dnia ktoś umiera, każdego dnia dzieci coś gubią, Strefa to wielka niewiadoma, to przestrzeń, w której możemy doświadczyć zarówno błogosławieństwa jak i przekleństwa, to miejsce tymczasowego odosobnienia, osamotnienia ze >>ścieżką akurat dość szeroką dla jednego ciała. Dwa nie mijają się nigdy<<. To miejsce przesilenia, Obszar, w którym możemy znaleźć >>mapy nastającego świata. Mapy i labirynty. Tego, czego nie można odtworzyć. Czego nie można naprawić<<. STREFA jednak może nas nie przyjąć bowiem nie z każdym miejscem można się dogadać”.

Czas: 7.11-30.11
Miejsce: Poznań, Galeria Ego, ul. Wrocławska 19
www.galeriaego.pl

 <<< Monika Szwed, bez tytułu, 2009, pastel tłusty, papier

Bohumil Hrabal, często w swojej twórczości, wspominał o wypracowaniach nadobowiązkowych, pisanych przez siebie podczas edukacji szkolnej, próżno jednak w Jego dorobku doszukać się opowiadania zatytułowanego w ten właśnie sposób.
Wypracowanie nadobowiązkowe z Bohumila Hrabala”, autorstwa Rafała Szamburskiego, w stylistyce nawiązuje do prozy hrabalowskiej i jest jednocześnie hołdem złożonym wielkiemu, czeskiemu pisarzowi. Wypracowanie opowiada historię człowieka, który 32 lata spędził w punkcie skupu butelek, stoczył się w alkoholizm, podźwignął się z niego by osiągnąć życiowy sukces, stając się majętnym człowiekiem, jednocześnie właścicielem zakładu przetwarzającego surowce wtórne. Sukces życiowy bohater zawdzięcza swojej wielkiej wartości - miłości do pracy oraz szacunkowi dla miejsca ustanowionego dla niego przez los. Tym miejscem był oczywiście punkt skupu butelek.

Rafał Samburski Wypracowanie nadobowiązkowe z Bohumila Hrabala Wydawnictwo Kropka, Września 2009
Projekt graficzny książki: Tomasz Wojciechowski www.fattombo.pl/info.html
Fotografie: Aleksandra Śliwczyńska, Kuba Ryniewicz

www.wnzbh.pl

Wojciech Bąkowski został uznany najbardziej interesującym artystą młodej polskiej sceny artystycznej ostatnich dwóch lat. Drugą Nagrodę otrzymała Anna Molska.
Z werdyktu jury: "Wojciech Bąkowski posiada nadzwyczajną zdolność do łączenia wizualnych obrazów o głębokim psychologicznym wglądzie z poetyckimi elementami. W swoich filmach skupia się na wnikliwej obserwacji socjologiczno-kulturowej a także własnych odczuciach i doświadczeniach. Łączy je w audiowizualnej całości w dynamicznych, ożywionych obrazach korespondujących z poetyckimi komentarzami. Obserwując jego wydawałoby się nieuporządkowane narracje i motywy możemy dostrzec nas samych. U Bąkowskiego ta obsesyjna wręcz obserwacja samego siebie i innych nie stara się być ekspresyjna i emocjonalna, lecz konceptualna i analityczna. To nie jest sztuka emocjonalna lecz sztuka o emocjach. To artysta, który sam potrafi usunąć się w cień, aby przez to zamanifestować swoją obecność, co pokazuje także jego współpraca z Anną Molską. Decyzja Jury nie opierała się jednak tylko na ocenie nowego dzieła duetu artystycznego Molska-Bąkowski, a podyktowana została potrzebą uhonorowania całego wcześniejszego dorobku artysty".
Wywiad z Wojciechem Bąkowskim ukazał się w #54 "Notesie Na 6 Tygodni". do przeczytania +TU.

Czas: do 15.11
Miejsce: Warszawa, Zachęta, pl. Małachowskiego 3
www.zacheta.art.pl

Wystawa W stronę kosmosu próbuje zmierzyć się z pytaniami, jakie niesie nieuchronność rozszerzenia terytorium cywilizacji ludzi. Artyści zaproszeni do projektu rozważają problemy, które mogą zaistnieć poza ograniczonym ewolucyjnie polem widzenia.

Prace zaprezentują: Kuba Bąkowski – (PL) Warszawa / Instalacja wideo dźwiękowa; Zbigniew Oksiuta – (D) – Kolonia / wideo; Przemysław Sanecki– (PL) Poznań / wykład, performance; Filip Tomaszewski aka Zambari – (GB) Londyn / wideo; Wspólnota Leeeżeć – (PL) Łódź / Instalacja; Marek Zygmunt – (PL) Gdynia / Obiekt multimedialny

Czas: 23.10-23.11
Miejsce: Olsztyn, Halogaleria, MOK, ul. Dąbrowszczaków 3
www.halogaleria.mok.olsztyn.pl

<<< Marek Zygmunt, Program kulinarny odnaleziony w 2855 roku na planecie PY470 w Galaktyce Słonia, 2009

Iv Toshain (r.1980) jest absolwentką wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych
oraz podyplomowych studiów z zakresu malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych w Mediolanie. Seria Camouflage Predator Species to pytanie o ewolucję. Co wydarzy się w jej dalszym procesie? Czy powstanie
nowy gatunek? Artystka w swoich pracach stara się przewidzieć jej możliwe drogi. Jej filmy, fotografie, rysunki kreują świat hybrydalnych stworów, nowego gatunku powstałego z mutacji oraz symbiozy roślin, zwierząt i ludzi. Gatunek ten, żeby przeżyć dostosowuje się do panujących reguł, społecznych kodów, stereotypów – pragnienia piękna, towarzyszącej mu próżności, przemijania, okrucieństwa, brutalności, siły, konsumpcjonizmu, nastawienia na zysk, przestępczości, itp. Prace artystki tworzą świat kolejnego stopnia ewolucji, powstałego w wyniku analizy środowiska i współczesnych homo sapiens. Są odpowiedzią na eksperymenty genetyczne, szczególnie stworzenie przez naukowców brytyjskich pierwszego ludzko-zwierzęcego  embrionu.

Czas: od 23.10
Miejsce: Gdańsk, CSW Łaźnia, ul. Jaskółcza 1
www.laznia.pl

Projekt Maćka Stępińskiego Warsaw City Tennis Clubs skonstruowany został z fotografii oraz video, przedstawiających przestrzenie stołecznych klubów sportowych. Prace w znaczny sposób różnią się od tradycyjnych zdjęć podejmujących tematykę sportu. Wszelka dynamika „rozgrywa się” wyłączniew sferze kompozycyjnej tych paradokumentalnych, częstokroć manipulowanych obrazów. Cykl powstał w ponurej, chłodnej, pełnej szarości,
bieli i zieleni estetyce. Opustoszałe i pozostawione samym sobie budynki powodują wrażenie alienacji i wyobcowania.
Kurator: Magda Kardasz

Czas: od 22.10
Miejsce: Warszawa, Galeria Kordegarda, ul. Krakowskie Przedmieście 15/17
www.zacheta.art.pl

Sanja Iveković (ur. 1949, Zagrzeb) jest mistrzynią poważnych tematów. Tytuły jej ostatnich wystaw, Alarm ogólny czy Pilne kwestie, celują na poziomie języka w sedno problemów współczesności, żądają natychmiastowej uwagi, kierują zainteresowanie bezpośrednio na sprawy naglące, alarmujące dla bliźniego i obywatela. Twórczość artystki można odczytywać jako niecodzienny raport o społecznej kondycji; prowadzony od lat 70. subiektywny zapis przeobrażeń rzeczywistości w dwóch politycznych ustrojach, jak również jej osobisty dziennik pełen komentarzy dotyczących otaczającej codzienności.
Iveković śledzi demontowanie polityczno-społecznej rzeczywistości Jugosławii oraz narodziny nowego narodowego państwa i nowego języka. To właśnie poprzez działania na języku, w jego przestrzeni semantycznej i strukturalnej, artystka walczy o zachowanie prawa niezbywalnego dla każdego podmiotu: prawa do posiadania własnego zdania, możliwości jego wyrażania oraz sformułowania „słownika finalnego“ – ostatecznej instancji językowej każdego człowieka – „zestawu słów, których używa [on/ona] do uzasadnienia swoich działań, swoich przekonań i swojego życia“ (R. Rorty). Od lat 70. Iveković sięga w swej twórczości po rozmaite systemy formalne, aby w ostatecznym rozrachunku przywrócić podmiotowość tym, którzy ją utracili. Tę możliwość stwarza zarówno dla siebie jak i dla innych bezimiennych podmiotów poprzez ustanowienie ramy-‚sceny‘ wewnątrz której stają się one ponownie widzialne i gdzie na powrót obowiązują niezbywalne prawa jednostki.
Punktem wyjścia indywidualnej wystawy artystki w Muzeum Sztuki w Łodzi, pierwszej w Polsce tak szerokiej prezentacji jej prac, jest próba przyjrzenia się pracom, dla których fundamentalna okazuje się zależność między wizualnym a tekstowym dyskursem. Na wystawę składa się wybór dzieł z lat 1974–2007 oraz projekt Dom kobiet (Okulary) (2009) zrealizowany w formie plakatów w przestrzeni publicznej kilku polskich miast, który podnosi temat nielegalnej w Polsce aborcji.
kuratorka: Magdalena Ziółkowska

Czas: 18.10-13.12
Miejsce: Łódź, Muzeum Sztuki, ms, ul. Więckowskiego 36
www.msl.org.pl

Niemal wszystkie ruchy awangardowe deklarowały swój internacjonalizm i obojętność na narodowe, etniczne czy religijne różnice. Podmiotem ich programów i adresatem ich działań była jednostka wyzwolona z narzucanych przez macierzystą kulturę ograniczeń. Artyści awangardowi czuli się – i faktycznie byli – członkami wielkiej postępowej międzynarodówki. Ich ideologia była zwrócona w przyszłość, a praktyka artystyczna manifestowała na ogół momenty zerwania z kulturową przeszłością. Wydawać by się mogło, zatem, że rozpatrywanie awangardy w odniesieniu do rodzimych kultur jej twórców nie znajduje uzasadnienia. Czy jednak rzeczywiście?
Na to pytanie stara się odpowiedzieć wystawa, której tematem jest tożsamość awangardowego artysty żydowskiego pochodzenia oraz sposób, w jaki odciska się ona w dziele. Wystawa pyta o to, jak owa tożsamość jest konstruowana, jaki rodzaj wspólnotowych doświadczeń ją określa, jak silnie determinuje ją przynależność do kultury diaspory a jak bardzo wysiłki zmierzające do jej przekroczenia. Celem wystawy jest pokazanie szerokiego spektrum postaw: od modernizacyjnych, zmierzających do stworzenia „nowej narodowej sztuki żydowskiej”, poprzez kultywujące etos awangardowy, ale w ramach własnego środowiska, aż po postawy asymilacyjne, odrzucające kontekst własnej kultury, postawy identyfikacji z polską bądź międzynarodową sceną awangardową. Obok prac artystów Jung Idysz (Jankiel Adler, Marek Szwarc, Mojżesz Broderson), prezentuje dzieła artystów związanych z formizmem (Henryk Gottlieb), ruchem konstruktywistycznym (Henryk Berlewi, Teresa Żarnowerówna, Samuel Szczekacz), surrealizującym „artesem” (Ludwik Lille, Marek Włodarski) oraz radykalnie lewicową „Grupą Krakowską” (Jonasz Stern, Sasza Blonder). Obok malarstwa, grafiki i rzeźby, wystawa odnosi się również do zjawisk z obszaru awangardy teatralnej i muzycznej. Wystawie towarzyszy publikacja książkowa z tekstami najwybitniejszych światowych specjalistów zajmujących się tematyką żydowskiej kultury awangardowej oraz międzynarodowa konferencja temu poświęcona.
kuratorzy: Joanna Ritt, Jarosław Suchan

Czas: 18.10-31.01.2010
Miejsce: Łódź, Muzeum Sztuki, ms,
www.msl.org.pl

<<< Marek Włodarski, Fryzjer, 1925

Prace Małgorzaty Markiewicz zwykle są przyjemne w dotyku, zarastające jak mech, z drugiej chropowate, rozpadające się. Wiele powstaje przez zestawienie twardego z miękkim, np. betonu z materiałem, przywodząc na myśl zakleszczenie i uwięzienie. Rytm kwadratowych przedmiotów, klatek mieszkań, bloków i osiedli zostaje oswojony przez artystkę poprzez zmiękczanie, ocieplanie, owijanie. Oznaczanie miejsc i pozostawianie miękkich sygnatur - ocieplaczy, koców, włóczkowych pleśni jest sposobem rozmiękczaniem konturów, pakowaniem otoczenia w kaftan bezpieczeństwa, zapobieganiem poranieniu.
W większości swoich projektów wykorzystuje tkaniny, które stają się inskrypcją na ciele. Ubranie występuje w charakterze narzędzia do spajania tożsamości, podobnie jak lacanowska faza lustra, wznosi ponad permanentne rozdarcie poczucie bycia magmą, która swobodnie rozbiega się na wszystkie strony, pozwala na totalne zamknięcie ciała, w ograniczoną strukturę-formę.
Tekst: Marta Lisok

Czas: 16.10-12.12
Miejsce: Warszawa, Galeria Le Guern, ul. Widok 8
www.leguern.pl

<<< Małgorzata Markiewicz, Kulki

Dwuletni okres budowy Kolekcji Centrum Sztuki Współczesnej w Toruniu należy traktować jako wstęp do systematycznego procesu, którego efektem będzie powstanie kolekcji oddającej w pełni obszar zainteresowań instytucji. Prezentacja prac ze zbiorów CSW ma z jednej strony ukazać ten początkowy etap, z drugiej natomiast daje możliwość zapoznania się z głównymi ideami przyświecającymi jej budowie. 
Niezwykle istotne pojęcia glokalności oraz edukacji (ważne również z punktu widzenia budowania tożsamości całej instytucji) wyznaczają  główne punkty odniesienia wystawy. Glokalność jako swoista metoda badawcza pozwala na ujęcie zjawisk regionalnych w perspektywie globalnej, zakłada konfrontację, ale przede wszystkim - jest próbą poszukiwania, odkrywania i redefiniowania zjawisk znanych często jedynie marginalnie.
Idąc tym tropem, CSW podjęło decyzję o zarchiwizowaniu kolektywnych działań bezpośrednio lub pośrednio związanych ze środowiskiem lokalnym, a jednocześnie mieszczących się w strategiach polskiej neoawangardy lat 60. i 70. XX wieku. Przejawem tego są prace części artystów z grupy Zero-61, ale również  zainicjowane w Bydgoszczy działania Niezależnej Galerii Nieistniejącej „NIE” i „NIECH” oraz Nieistniejącej Przytakującej Galerii „TAK” wraz z Museum of Hysterics. Istotna w tym kontekście jest także dokumentacja twórczości Grupy Działania, która dodatkowo poszerza ten wątek o kontekst społeczny.
Na tle tak zaznaczonych tropów niezmiernie ważne jest  zagadnienie edukacji. Przemiany, jakie zaszły w sztuce od lat 60., stanowią konieczny wkład dla przybliżenia publiczności zjawisk współczesnych i nierzadko stanowią punkt wyjścia dla artystów młodszych pokoleń. Stąd tak istotne postacie wyznaczające szlak jak Wojciech Bruszewski, Józef Robakowski, Zofia Kulik, Izabella Gustowska, Tomasz Ciecierski, Leon Tarasewicz czy Jarosław Modzelewski.
tekst kuratorski: Piotr Lisowski

Czas: 10.10-27.11
Miejsce: Toruń, CSW Znaki Czasu, ul. Wały gen. Sikorskiego 13
www.csw.torun.pl

 <<< Leszek Przyjemski, Pokaz -  Nieistniejąca Przytakujaca Galeria ''Tak'', 1974, fotografia

Andrzej Dudek-Dürer wierzy w reinkarnację i w to, że jest wcieleniem niemieckiego mistrza z przełomu gotyku i renesansu - Albrechta Dürera, do którego twórczości nawiązuje. Ekspozycja obejmie m.in. prace w tzw. technikach szlachetnych z lat 60.-70. Podobnie nieznane są szerzej jego prace w zakresie wideoartu w których Dudek-Dürer podejmował m.in. motyw niekończącej się podróży oraz poszukiwał natury świata i jego tajemnicy istnienia.

Czas: 22.10-22.11
Miejsce: Szczecin, Galeria Klub 13 Muz, pl. Żołnierza Polskiego 2
www.13muz.eu

Uniwersytet Krytyczny to cykl wykładów i seminariów, którego celem jest przekazywanie wielowymiarowej wiedzy o świecie. Literatura i polityka, historia i socjologia, filozofia i polityka społeczna wzajemnie się tu inspirują i krytycznie pokazują społeczny świat jako całość. Uniwersytet Krytyczny nawiązuje wprost do tradycji inteligencji zaangażowanej, łącząc humanistyczne inspiracje z otwartością na publiczność spoza uniwersytetu tradycyjnego.
Swoje wykłady jesienią wygłaszać będą m.in. prof. Małgorzata Kowalska, prof. Andrzej Friszke, prof. Andrzej Mencwel, prof. Przemysław Czapliński, dr Maciej Gdula, Adam Ostolski,   Anna R. Burzyńska, Piotr Gruszczyński, Grzegorz Niziołek, Joanna Warsza, Tomasz Piątek (z gośćmi), Tomasz Merta, prof. Krzysztof Michalski.
W roku akademickim 2009/2010 także tygodniowe konwersatoria zagranicznych wykładowców, m.in Marci Shore, Ivana Krasteva, Timothy’ego Snydera.

www.krytykapolityczna.pl

W 1954 roku, w Lipsku wydano Bildwőrterbuch Deutsch und Polnisch / Słownik ilustrowany języka niemieckiego i polskiego. Książka ta stanowi niezwykłe kompendium wiedzy o ówczesnej rzeczywistości, będąc jednocześnie karkołomną próbą sklasyfikowania i opisania świata w postaci haseł, indeksów oraz tablic rysunkowych. Autorzy słownika wprowadzają dla porządku 15 części obejmujących różne gałęzie wiedzy: od systemu politycznego, poprzez gospodarkę, kulturę, ciało ludzkie i botanikę. Słownik zawiera liczne pułapki językowe i niedociągnięcia w tłumaczeniach, będąc dla uważnego czytelnika źródłem zaskakujących informacji.
Wydawnictwo to stało się dla Andrzeja Tobisa punktem wyjścia do budowy szczególnego archiwum obrazów. Artysta poszukuje słownikowych haseł w terenie, żeby je potem sfotografować, a za za główny obszar swoich artystycznych wędrówek wybrał Górny Śląsk. Cykl A-Z (Gabloty edukacyjne) w chwili obecnej liczy 187 fotografii i ciągle się powiększa. W dwa lata od rozpoczęcia projektu, artysta natknął się na trzecie wydanie słownika z 1967 roku, które stało się dodatkowym źródłem artystycznych analiz (wydanie drugie słownika nie różni się zawartością od pierwszego). Wydanie poprawione to rodzaj uzupełnienia, w którym, jak twierdzi artysta widoczny jest również postęp cywilizacyjny i złagodzenie linii ideologicznej, chociaż w 95% zawartość książki pozostaje ta sama.
Każdej fotografii z cyklu A-Z (Gabloty edukacyjne) przyporządkowane zostaje słownikowe hasło w języku polskim oraz niemieckim, wraz numerem pochodzącym z indeksu. Słownik jest tylko pretekstem do znajdowania kolejnych haseł i opisywania otaczającego artystę świata. Fotografie Andrzeja Tobisa powstają z niezwykłym namysłem i dużą dozą poczucia humoru, ujawniając pułapki zawarte w słowach i znaczeniach, w fotografowanych obrazach i przyporządkowanych im pojęciach. Owe rozliczne przesunięcia, niejasności i niedomówienia stanowią o największej wartości tego projektu. Tobis nie aranżuje sytuacji, utrwala jedynie zastaną rzeczywistość. Jak mówi artysta: jeśli ze strony portretowanego pada pytanie "jak mam stanąć", zawsze odpowiadam "jak pan/pani chce". Zadziwiająca bywa też melancholia zawarta w przedstawionych obrazach, które przywołują wspomnienie minionego czasu, spacery po mieście, zakupy w osiedlowym sklepie  czy dziecięce zabawy w parku.
kuratorka: Joanna Zielińska

Czas: 9.10-3.01.2010
Miejsce: Toruń, CSW Znaki Czasu, ul. Wały gen. Sikorskiego 13
www.csw.torun.pl

<<< Andrzej Tobis, A-Z (Gabloty edukacyjne)

Projekt Pawła Książka Milcząca Utopia jest fantazją na temat związków wschodnioeuropejskiego modernizmu z niemieckim niemym kinem ekspresjonistycznym.
Niniejsza odsłona projektu skupia się na filmie Metropolis, dziele austriackiego reżysera i architekta Fritza Langa oraz realizacjach wschodnioeuropejskich architektów okresu międzywojnia. Projekt Książka skonfrontowany będzie z materiałami źródłowymi z lat 20. i 30 .jak studia i projekty scenograficzne jednego z największych architektów tego okresu - Hansa Poleziga oraz materiałami z epoki dotyczącymi niemieckiego filmu lat 20.
Paweł Książek bada związki łączące architekturę z kinem i na tej podstawie doszukuje się hipotetycznych dowodów na istnienie wspólnej wrażliwości twórców tamtej epoki. Bada estetykę tego okresu i spekuluje, jak wyglądałyby kadry filmu, gdyby rolę scenografii pełniła architektura powstająca w Czechach, na Węgrzech czy w Polsce tuż przed ogólnoświatową katastrofą. Jak wyglądałby kadr z Metropolis z praskim modernistycznym budynkiem sklepu Baty w tle (Ludvik Kysela, Praga 1929)? Jak sprawdziłby się kawiarnia ERA Cafe z Brna (Jozsef Kranz, 1927) w miejscu budynku z neonem ERA w scenie rozświetlonego nocą Metropolis? I wreszcie, właściwie dlaczego filmu nie nakręcono np. na tle projektu „Ulicy przyszłości” z 1925 r autorstwa architekta Lecha Niemojewskiego?

Okazuje się bowiem, ze wytropiona przez Książka idea związków kina z architekturą nie jest tak daleka od prawdy i ma swoje historyczne uzasadnienia. W samym filmie Metropolis jedną z kluczowych ról gra architektura. Fritz Lang pierwotną wizję swojego miasta przyszłości zaczerpnął w czasie podróży do Nowego Jorku: „Widziałem ulicę rozświetloną światłami neonów jak za dnia. (…) Drapacze chmur wyglądały jak zawieszona na posępnym niebie wybujała scenografia, która ma olśniewać, rozpraszać i hipnotyzować” - pisał reżyser. To właśnie kino, a w szczególności niemieckie kino ekspresjonistyczne, stało się wymarzonym polem do eksperymentów dla ówczesnych architektów, którzy tu realizowali swoje najbardziej utopijne wizje. Na wystawie zobaczyć można m.in. oryginalne projekty Hansa Poleziga do innego, słynnego filmu niemieckiego kina niemego pt. „Golem“ w reż. Paula Wegenera. Widać tu, jak ekspresja i rozmach architektonicznych wizji przeplata się ze sztucznością scenografii.

Zdumiewające, że właśnie architektura jest idealnym narzędziem do konstruowania wizji przyszłości: nie tylko w fikcji - filmach fantastycznych, ale i w rzeczywistości. Architekci lat 20. i 30. także śnili o człowieku, społeczeństwie i miastach idealnych. Obydwie wizje – ta fikcyjna (film Langa, który okazał się kinową klapą) i ta prawdziwa, mimo wielkich obietnic, jakie budziły, szybko okazały się klęską, milczącą utopią niespełnionych nadziei.
Tekst: Monika Branicka

Czas: 3.10-31.12
Miejsce: Poznań, Art Stations Foundation, ul. Półwiejska 42
www.artstationsfoundation5050.com

<<< Paweł Książek, Silent Utopia 06 (Metropolis / Jadwiga Dobrzyńska i Zygmunt Łoboda, Dom jednorodzinny, Warszawa, 1932), 2009, olej na płótnie, 160x150 cm © artysta, dzięki uprzejmości galerii Żak-Branicka, Berlin

Kolejna edycja konkursu dedykowanego wyłącznie młodemu polskiemu malarstwu. Specjalna formuła tego wydarzenia, polegająca na zgłaszaniu jego uczestników przez wybitnych organizatorów i komentatorów życia artystycznego, stanowi o jego jakości i mocy poruszania dyskusji, która zawsze odbija się szerokim echem w świecie sztuki.

Konkurs E. Gepperta koncentruje się nie tylko na zadaniu wskazania nazwisk i dzieł. Udział kuratorów, dydaktyków i teoretyków sztuki pobudza zawsze do istotnych podsumowań i dyskusji na temat nowych impulsów i tendencji we współczesnym polskim malarstwie, współtworząc jego obraz na kolejne dwa lata. Skupiając się na zagadnieniu malarstwa i malarskości, konkurs odzwierciedla, co nieuniknione, również szersze zjawiska, które określają jego relacje z innymi mediami. Nie zawsze operując jedynie tradycyjnym blejtramem i farbą, niejednokrotnie sięgając po takie nośniki jak wideo czy instalacja, artyści odnoszą się do fascynującej siły i inspiracji płynącej z malarstwa. Tę dynamikę zmiennego pulsu malarstwa jako medium wśród innych mediów i strategii artystycznych, w sposób maksymalnie otwarty, konkurs usiłuje w każdej swojej kolejnej edycji reprezentować, śledzić i odzwierciedlać.

Zgodnie z misją konkursu, utworzonego w 1989 roku jako platforma konfrontacji i promocji debiutujących malarzy, kolejne edycje, mimo iż odbywają się na nieco różnych zasadach, restrykcyjnie ograniczają limit wiekowy uczestników. W tym roku w konkursie mogą brać udział malarze, którzy ukończyli uczelnie artystyczne maksymalnie trzy lata temu, Zależy nam na wyszukaniu najlepszych i najciekawszych osobowości artystycznych, a jednocześnie możliwości zaprezentowania najszerszego w Polsce spektrum nowych, debiutujących twórców. Przypomnijmy, że w poprzednich edycjach konkursu brali udział tak świetni dziś malarze jak Wilhelm Sasnal, Zbigniew Rogalski, Grzegorz Sztwiertnia, Paulina Ołowska, Laura Pawela oraz wielu, wielu innych.

Tegoroczna 9. edycja Konkursu Gepperta jest zarazem przełomowa pod względem wysokości nagród pieniężnych, przygotowanych dla zwycięzców. Główna nagroda ufundowana przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wynosi 30 000 złotych, druga nagroda, Prezydenta Wrocławia — 20 000 złotych, pozostałe równorzędne nagrody po 
5 000 złotych ufundują Rektor Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu oraz Dyrektor BWA Wrocław. Nagrody zostaną wręczone zwycięzcom na uroczystym wernisażu w dniu 09 października 2009 r.

Wystawa pokonkursowa Malarstwo. Bez ram, po wrocławskiej premierze zostanie pokazana również w Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi/Ośrodku Propagandy Sztuki.

Wystawie towarzyszy katalog prezentujący sylwetki wszystkich uczestników konkursu oraz reprodukcje wybranych do konkursu prac.

Rozstrzygnięcie konkursu i wręczenie nagród: 9.10 o godz. 19:00

Czas: 9.10-22.11
Miejsce: Wrocław, BWA, Galeria Awangarda, ul. Wita Stwosza 32
www.geppert.art.pl

Od 26 września 2009 roku do końca stycznia przyszłego roku rysunki Mariusza Tarkawiana, z cykli W poszukiwaniu sztuki oraz W przewidywaniu sztuki, będą prezentowane w Muzeum Moenchehaus w Goslar. Mariusz Tarkawian został tegorocznym laureatem KAISERRING-STIPENDIUM, wyróżnienia przyznawanego przez muzeum w Goslar już od 25 lat młodym twórcom.

Czas: do 31.01.2010
Miejsce: Niemcy, Goslar, Muzeum Moenchehaus
www.moenchehaus.de

<<< Mariusz Tarkawian, W poszukiwaniu sztuki, No 20:47

Prowadzone przez Fundację im. Stanisława Brzozowskiego (wydawca
m.in. „Krytyki Politycznej”) Centrum Kultury Nowy Wspaniały Świat to miejsce spotkań artystycznych i naukowych, pokazów filmowych, przestrzeń wystawiennicza i kawiarnia kulturalna. Na parterze dawnej kawiarni Nowy Świat w Warszawie powstanie księgarnia i główne miejsce  wydarzeń artystycznych: premier książkowych, debat, slamów poetyckich, festiwali filmowych, koncertów.
Na piętrze Otwarty Uniwersytet Obywatelski z zajęciami prowadzonymi przez wybitnych polskich i zagranicznych intelektualistów. Opiekę architektoniczną nad wykonaniem wystroju wnętrza objęła architektka Ola Wasilkowska. Istniejące wnętrze zostało zmonochromatyzowane, zneutralizowane szarą
farbą. Wnętrze przypomina jakby zatrzymaną budowę, porzuconą i w zaniku. Szare cegły, beton, deski, płyty, kawałki materiałów budowlanych. Forma zaniechania, antyforma, odbudowywana i rekonfigurowana, rozsypana i zbudowana na nowo. Widok okien zabudowanych fragmentarycznie cegłami daje wrażenie trwania nieustannej budowy, życia w kontraście wobec monumentalnego Traktu Królewskiego.

Czas: od jesieni 2009
Miejsce: Warszawa, róg Nowego Światu i Świętokrzyskiej
www.krytykapolityczna.pl

Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie zaprasza na otwarcie festiwalu Warszawa w budowie. Jest to pilotażowa edycja imprezy poświęconej jak najszerzej pojętemu projektowaniu. Od wzornictwa przemysłowego, grafiki użytkowej, przez architekturę i urbanistykę po projektowanie społeczne - Muzeum na dwa jesienne miesiące zamieni się w centrum dyskusji o roli projektowania w kształtowaniu życia codziennego w Warszawie.

Na program składają się wystawy w tymczasowej siedzibie Muzeum i pawilonie meblowym Emilia, projekty artystyczne realizowane w przestrzeni miejskiej oraz cykle dyskusyjne. Inicjatorem wydarzenia są władze Warszawy, które w ramach starań o pozyskanie tytułu Europejskiej Stolicy Kultury w 2016 roku zaproponowały Muzeum organizację festiwalu designu. "Warszawa w budowie" to nie klasyczny festiwal designu, znany z wielu miast Polski i świata, prezentujący najnowsze trendy we wzornictwie przemysłowym, a zwiastun festiwalu, którego ostateczny kształt chcemy wypracować wspólnie z uczestnikami i publicznością.

Czas: 3.10-22.11
Miejsce: Warszawa
www.warszawawbudowie.pl

<<< projekt liter: Ludovic Balland

Żywa woda, projekt Kasi Krakowiak to interaktywna realizacja w ramach Zniknij nad Wisłą, serii eksperymentów artystyczno – ekologiczno - egzystencjalnych nad brzegami Wisły. Odwołując się do ekperymentów Masaru Emoto artystka pragnie zmienić Wisłę przy pomocy słowa.  Wniosek z doświadczeń japońskiego badacza jest prosty: struktura wody ma formę kryształu, który pod wpływem zewnętrznych wibracji ulega zmianie. Projekt Żywa woda zakłada ozdrowienie wody w Wiśle za pomocą pozytywnych wiadomości wysyłanych mailami i smsami.
Szczegóły: www.zywawoda.org

O ZNIKNIJ NAD WISŁĄ: Wychodzimy od prostej konstatacji: im więcej cywilizacji – tym mniej przyrody. Jeżeli wypromujemy dziką rzekę przestaje ona być dzika. Zachowanie delikatnej równowagi pomiędzy kulturą a naturą, sztuką i środowiskiem, artystami i społeczeństwem jest możliwe jedynie, jeżeli zerwiemy ze sztampą artystycznego PR-u w przestrzeni publicznej. Dlatego poddajemy w wątpliwość sens spektakularnych strategii produkowania przestrzeni miejskiej. Zamiast epatować publiczność sztuką poruszamy się na granicach widzialności, przemierzamy niejednoznaczne krawędzie pola widzenia. Stawiamy na subtelną grę pomiędzy artystą a przestrzenią, w której pracuje.
Tekst: Kuba Szreder

www.znikanie.pl

Zaproszeni artyści:
Paweł Althamer, Hubert Czerepok, Roman Dziadkiewicz, Łukasz Jastrubczak, Katarzyna Krakowiak, Maciej Kurak, Agnieszka Kurant, Konrad Pustoła, Natalia Romik, Robert Rumas, Joanna Rajkowska, Honza Zamojski

Organizator: Fundacja Bęc Zmiana
Kuratorzy: Kuba Szreder i Bogna Świątkowska
Współpraca kuratorska: Agnieszka Szreder

Czas: 11.08-25.09.2009
Miejsce: Okolice Wisły, Warszawa

Projekt Zniknij nad Wisłą realizowany jest w ramach Festiwalu Sztuki nad Wisłą Przemiany dzięki dotacji otrzymanej od m.st. Warszawy www.warszawa2016.pl/przemiany

<<<  Katarzyna Krakowiak: Żywa woda

Na wystawie Siusiu w torcik można zobaczyć rzadko pokazywane lub nigdy dotąd nie prezentowane dzieła ze zbiorów Zachęty. Kurator pokazu, Karol Radziszewski, dokonał ich subiektywnej selekcji oraz reinterpretacji, umieszczając w nowych, nieraz zaskakujących kontekstach. Wśród wielu innych, niewątpliwą atrakcją będzie możliwość zobaczenia w sali Matejkowskiej rekonstrukcji monumentalnej instalacji Edwarda Krasińskiego z 1997 roku, na którą składa się m.in. reprodukcja Bitwy pod Grunwaldem w skali 1:1. Wystawa koncentruje się głównie na zbiorach malarstwa, ale też rzadziej pokazywanych pracach graficznych. Kurator dokonał licznych interwencji w samą aranżację ekspozycji, podejmując grę z dziełami i jednocześnie zadając pytanie o status i charakter kolekcji.

Czas: 6.09-22.11
Miejsce: Warszawa, Zachęta, pl. Małachowskiego 3a
www.zacheta.art.pl

<<< (Fangor) Karol Radziszewski, Drang nach Westend, 2004, instalacja, compact space gallery, Berlin

Goście to tytuł ekspozycji w Pawilonie Polskim na tegorocznym Biennale Sztuki w Wenecji. Tytułowymi bohaterami projekcji Krzysztofa Wodiczki są imigranci, którzy – nie będąc u siebie – „pozostają „wiecznymi gośćmi”. „Inni”, „obcy” – to pojęcia kluczowe w praktyce artystycznej Wodiczki, zarówno w projekcjach, pojazdach, jak i w zaawansowanych technologicznie instrumentach dających możliwość wypowiedzenia się, zaznaczenia swojej obecności w przestrzeni publicznej tym, którzy pozbawieni praw, pozostają niemi, niewidoczni, bezimienni. 
Wnętrza pawilonu zostaną prekształcone w miejsce oglądania tego, co dzieje się na zewnątrz – za iluzją okien, ich projekcją na pozbawione otworów okiennych ściany pawilonu, widać imigrantów myjących okna, odpoczywających, rozmawiają-cych ze sobą, oczekujących na pracę, wymieniających uwagi na temat niemożności dostania pracy, kłopotów z legalizacją pobytu. 
Lekko zamglony charakter wyświetlanych obrazów ogranicza czytelność postaci i scen rozgrywających się za matowymi szybami. Ten rodzaj gry z widzialnością imigrantów, znajdujących się niemal na wyciągnięcie ręki i jednocześnie po drugiej stronie, za oknami zamazującymi ich wizerunki, odsyła do dwuznacznego statusu imigrantów, ich społecznej niewidzialności. Niemożność pokonania dystansu jest doświadczeniem obu stron. „Gośćmi” są również odwiedzający Biennale, o czym przypominają imigranci, od czasu do czasu usiłujący zajrzeć do wnętrza pawilonu. Kuratorem projektu jest Bożena Czubak.

Czas: 7.06-22.11
Miejsce: Wenecja, Giardi Di Castello, Pawilon Polski
www.zacheta.art.pl
www.labiennale.org

<<< Krzysztof Wodiczko, Goście, 2008-2009, projekcja wideo/video projection, (szkic projektu/project visualisation), dzięki uprzejmości artysty i Zachęty Narodowej Galerii Sztuki

Projekcje zaplanowane są w 10 miastach Polski (Białystok, Bytom, Cieszyn, Lublin, Łódź, Koszalin, Toruń, Sanok, Ustka, Zielona Góra) i będą się dobywać przez cały 2009 rok.
Jest to kuratorski wybór filmów, które były prezentowane w Krakowie od maja do listopada 2008, w ramach monograficznych pokazów organizowanych przez Fundację No Local.

W Łodzi (Kino Charlie, 20 marca 2008, g. 20.45) i Toruniu (CSW, 21 marca 2008, g. 19.00) pokazany zostanie set 12 prac, pokazujących różnorodność polskiego video artu.
Artyści prezentują różnorodne podejście do medium filmowego, widać to choćby w zróżnicowanej technice. Podczas gdy Wilhelm Sasnal kręci na taśmie 16 mm, Agnieszka Brzeżańska używa do tworzenia filmów telefonu komórkowego, a Tomasz Kozak korzysta z techniki found footage.
"Ciekawi nas to, na jak wiele sposobów artystki i artyści o zbliżonych doświadczeniach pokoleniowych poruszają podobne tematy – np. jak można opowiadać o swoim otoczeniu, środowisku pokazują filmy Ani Niesterowicz HH i Agnieszki Brzeżańskiego Warszawa dla amatora. Pierwszy to opowieść o subkulturze hip hopu, opowiadana jej własnym meta-językiem, a drugi to pełna humoru gra z figurą turysty w wykonaniu Marka Raczkowskiego" - piszą organizatorzy.

www.nolocal.org

<<< Wilhelm Sasnal, Mojave

W nowym roku CSW Kronika oprócz wystaw w przestrzeni galerii, będzie prowadzić rozmaitą działalność poza jej ścianami. 
Do 31 stycznia trwają wystawy Joanny Rajkowskiej, Camping oraz wspólny projekt Jerzego Lewczyńskiego i Mikołaja Długosza, Archeologie. 
Od lutego - wystawa Piekło rzeczy (więcej informacji +TU: hellofthings.blogspot.com), w kwietniu i maju Alternatif Turistik, a także projekty Rafaela Lozano Hemmera, Anny Ostoyi i tria Roman Ondak-Jiri Kovanda-Nedko Solakov. 
Do końca lipca funkcjonować będzie Romantyczność aranżacja wnętrza galerii, autorstwa Michała Budnego. W ramach projektu Pokój do wynajęcia z Kroniką będą współpracować Michał Gayer (w lutym) i Krzysztof Franaszek (w marcu). 

W 2009 ukaże się też kilka wydawnictw związanych z Kroniką. Nowe legendy śląskie oraz Szczuczyn Andrzeja Tobisa, Camping Joanny Rajkowskiej i ALTERNATIF TURISTIK czyli uśmiech z destrukcją w tle Anny Ostoyi. Kronika zamieni się także w label płytowy - jej nakładem zostanie wydany album projektu Tropajn (czyli eksperymentalny, elektroakustyczny debiut Pawła Kulczyńskiego, www.tropajn.com). 
W dziale eventy zapowiadane są m.in. imprezy Krytyki Politycznej, Kronika Idei, PARTYTura oraz Piknik Kroniki. Oferta dla młodszych odbiorców sztuki przewiduje takie cykle jak Świetlica Sztuki (i jej wakacyjne wydanie) oraz K4K - czyli Kronika 4 Kids.
Kronika na zagranicznych występach i festiwalach. W Dusseldorfie odbędzie się pokaz A-Z Gablot edukacyjnych Andrzeja Tobisa, w Nowym Jorku Kronika pojedzie na rezydencję apexart, w Warszawie - pokaz działalności w Klubokawiarni na Chłodnej 25, natomiast w pobliskich Mysłowicach- udział w festiwalu muzycznym OFF Festiwal.

Miejsce: Bytom, CSW Kronika, Rynek 26
www.kronika.org.pl

<<< Joanna Rajkowska, Azyl dla uchodźców w Uhyst

Gruppa - Wspólnota Leżeć - Totart - Luxus - Neue Bieriemiennost - Koło Klipsa - Łódź Kaliska - to nazwy kluczowe dla polskiej sztuki lat 80.
Jej przedstawiciele, czyli artyści tzw. stylu nowej ekspresji, wypowiadali się poprzez malarstwo, rzeźbę, film i happening, nie ograniczając jednak własnej działalności jedynie do pracy twórczej. Przy okazji rozkręcali życie artystyczne całego środowiska, organizując festiwale, plenery, wiece i manifestacje, drukując ulotki i hybrydowe pisma. Uczestniczka i naoczny świadek większości z tych wydarzeń, Jolanta Ciesielska, zebrała najciekawsze prace powstałe w tamtych czasach, a także imponujący materiał dokumentalny, zawierając go w formie wystawy, której producentem jest Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu działający w ramach Dolnośląskiego Festiwalu Artystycznego.

Artyści biorący udział w wystawie: Andrzej Awsiej, Mirosław Bałka, Krzysztof Bednarski, Ewa Ciepielewska, Zbigniew Maciej Dowgiałło, Mirosław Filonik, Waldemar Major Fydrych, Anna Gruszczyńska, Ryszard Grzyb, Bożena Grzyb-Jarodzka, Marek Janiak, Paweł Jarodzki, Marek Kijewski, Grzegorz Klaman, Leszek Knaflewski, Jerzy Kosałka, Paweł Kowalewski, Andrzej Kwietniewski, Andrzej Egon Miastkowski, Eugeniusz Minciel, Piotr Młodożeniec, Jarosław Modzelewski, Zdzisław Nitka, Włodzimierz Pawlak, Marek Rogulski, Adam Rzepecki, Stanisław Sielicki, Krzysztof Skarbek, Marek Sobczyk, Paweł Susid, Eugeniusz Szczudło, Andrzej Świetlik, Wojciech Tracewski, Jerzy Truszkowski, Andrzej Makary Wielogórski, Ryszard Woźniak...

Czas: 5.12-4.1.2009
Miejsce: Gdańsk, CSW Łaźnia, ul. Jaskółcza 1
laznia.pl/?id=46&mod=fut&idart=524

<<< Jarosław Modzelewski, Zamaszyste zmartwychwstanie, 1987, olej, płótno, własność Muzeum Okręgowego w Bydgoszczy